Unikanie podwójnego opodatkowania

Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Irlandii

Artykuł 21
Profesorowie i nauczyciele

1. Profesor lub nauczyciel, który przebywa w jednym z Umawiających się Państw przez okres nie przekraczający dwóch lat w celu nauczania lub prowadzenia studiów podyplomowych (w tym prac badawczych) w uniwersytecie, w szkole wyższej lub w innym uznanym instytucie badawczym albo w innym zakładzie szkolnictwa wyższego w tym Umawiającym się Państwie i który ma lub miał bezpośrednio przed przybyciem stałe miejsce zamieszkania w drugim Umawiającym się Państwie, podlega zwolnieniu od podatków w pierwszym Umawiającym się Państwie z tytułu wynagrodzenia za nauczanie lub prace badawcze przez okres nie przekraczający dwóch lat od daty pierwszego przybycia w tym celu do tego Umawiającego się Państwa. Taka osoba będzie uprawniona do skorzystania z przywilejów określonych w tym artykule tylko jeden raz.

2. Poprzednie postanowienia tego artykułu nie mają zastosowania do wynagrodzenia, jakie otrzymuje profesor lub nauczyciel za prowadzenie prac badawczych, jeżeli takie prace są podejmowane głównie dla prywatnej korzyści określonej osoby lub określonych osób.

Artykuł 22
Inne dochody

1. Części dochodu osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie, bez względu na to, skąd są one osiągane, a które nie zostały objęte postanowieniami poprzednich artykułów niniejszej umowy, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie.

2. Postanowień ustępu 1 nie stosuje się do dochodu nie będącego dochodem z majątku nieruchomego określonego w artykule 6 ustęp 2, jeżeli właściciel takiego dochodu, posiadający miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie, wykonuje w drugim Umawiającym się Państwie działalność zarobkową poprzez zakład w nim położony lub wykonuje w tym drugim Państwie wolny zawód w oparciu o stałą placówkę w nim położoną i jeżeli prawa lub majątek, z tytułu których wypłacany jest dochód, są faktycznie związane z działalnością takiego zakładu lub stałej placówki. W takim przypadku, w zależności od konkretnej sytuacji, stosuje się odpowiednio postanowienia artykułu 7 lub artykułu 14.

Artykuł 23
Stosowanie różnych norm w zakresie działalności w morskiej strefie przybrzeżnej

1. Bez względu na jakiekolwiek inne postanowienie niniejszej umowy, postanowienia tego artykułu mają zastosowanie, jeżeli działalność (zwana w tym artykule „odnośną działalnością”) jest prowadzona w morskiej strefie przybrzeżnej w związku z badaniem lub eksploatacją dna morskiego i podglebia oraz ich zasobów naturalnych położonych w Umawiającym się Państwie.

2. Uważa się, że przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa, prowadzące odnośną działalność w drugim Umawiającym się Państwie, prowadzi, z uwzględnieniem postanowień ustępu 3 tego artykułu, działalność gospodarczą w tym drugim Państwie poprzez położony w nim zakład.

3. Odnośna działalność prowadzona przez przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa w drugim Umawiającym się Państwie przez okres lub okresy nie przekraczające łącznie 30 dni w ciągu każdorazowego okresu dwunastu miesięcy nie stanowi prowadzenia działalności gospodarczej przez położony w nim zakład. W rozumieniu tego ustępu:

a) jeżeli przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa prowadzące odnośną działalność w drugim Umawiającym się Państwie, jest powiązane z drugim przedsiębiorstwem prowadzącym tam zasadniczo podobną odnośną działalność, to uważa się, że pierwsze przedsiębiorstwo prowadzi wszelką taką działalność drugiego przedsiębiorstwa, z wyjątkiem, gdy ta działalność jest prowadzona jednocześnie z jego własną działalnością;

b) uważa się, że przedsiębiorstwo jest powiązane z drugim przedsiębiorstwem, jeżeli uczestniczy on bezpośrednio lub pośrednio w zarządzeniu, kontroli lub w kapitale drugiego przedsiębiorstwa lub jeżeli te same osoby uczestniczą bezpośrednio lub pośrednio w zarządzaniu, kontroli lub w kapitale obydwu przedsiębiorstw.

4. Uważa się, że osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie, prowadząca odnośną działalność w drugim Umawiającym się Państwie, polegającą na świadczeniu usług fachowych lub wykonywaniu innej działalności o niezależnym charakterze, prowadzi tę działalność w oparciu o stałą placówkę położoną w tym Państwie. Jednakże dochód osiągany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie z tytułu takiej działalności wykonywanej w drugim Umawiającym się Państwie nie podlega opodatkowaniu w tym drugim Państwie, jeżeli działalność jest wykonywana w tym drugim Państwie przez okres lub okresy nie przekraczające łącznie 30 dni w każdorazowym okresie dwunastu miesięcy.

5. Uposażenia, płace i inne wynagrodzenia osiągane przez osobę mającą miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie z tytułu zatrudnienia związanego z odnośną działalnością w drugim Umawiającym się Państwie mogą w zakresie, a jakim ta praca jest wykonywana w strefie przybrzeżnej w tym Państwie, być opodatkowane w tym drugim Państwie.

Artykuł 24
Unikanie podwójnego opodatkowania

1. W Polsce podwójnego opodatkowania unikać się będzie w sposób następujący:

a) jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga dochód, który zgodnie z postanowieniami niniejszej umowy może być opodatkowany w Irlandii, lub otrzymuje dywidendy, których dotyczą postanowienia artykułu 10 ustęp 3, to Polska zwolni od podatku taki dochód lub dywidendy;

b) jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga dochód, który zgodnie z postanowieniami artykułu 10 ustęp 2 i artykułów 11 i 12 może być opodatkowany w Irlandii, to Polska zezwoli na odliczenie od podatku dochodowego tej osoby kwoty równiej podatkowi dochodowemu zapłaconemu w Irlandii. Takie potrącenie nie może jednak przekroczyć tej części podatku, jaka została wyliczona przed dokonaniem odliczenia, która odnosi się do dochodu osiągniętego w Irlandii.

2. Z uwzględnieniem ustawodawstwa Irlandii odnośnie do dopuszczenia zaliczenia na poczet podatku irlandzkiego płatnego poza Irlandią (które nie narusza ogólnej zawartej tu zasady):

a) podatek polski płatny na mocy ustawodawstwa Polski i zgodnie z niniejszą umową bezpośrednio lub przez odliczenie, od zysków, dochodu lub przychodów ze źródeł położonych w Polsce (wyłączając podatek od dywidend płatny od zysków, z których wypłaca się dywidendy) będzie zaliczony na poczet podatku irlandzkiego obliczonego od takich samych zysków, dochodu lub przychodów, od których obliczany jest podatek polski;

b) w przypadku dywidendy wypłaconej przez spółkę, która ma siedzibę w Polsce, spółce mającej siedzibę w Irlandii i która kontroluje bezpośrednio lub pośrednio 25 procent lub więcej głosów w spółce wypłacającej dywidendę, zaliczenie uwzględnia (dodatkowo do każdego podatku polskiego podlegającego zaliczaniu na mocy postanowienia litery a) tego ustępu) podatek polski płatny przez spółkę od zysków, z których jest wypłacana dywidenda.

3. Jeżeli zgodnie z jakimikolwiek postanowieniami niniejszej umowy, dochód osiągany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie jest zwolniony od podatku w tym Państwie, to państwo to może, mimo to, przy obliczaniu kwoty podatku od pozostałego dochodu takiej osoby wziąć pod uwagę dochód zwolniony od podatku.

4. Jeżeli zgodnie z jakimikolwiek postanowieniami niniejszej umowy dochód lub zyski są całkowicie lub częściowo zwolnione od podatku w jednym Umawiającym się Państwie, a na mocy ustawodawstwa obowiązującego w drugim Umawiającym się Państwie osoba w zakresie tego dochodu lub zysków podlega opodatkowaniu w odniesieniu do podatku przekazywanego do lub uzyskanego w tym drugim Państwie, a nie w odniesieniu do pełnej jego kwoty, to zwolnienie dozwolone na mocy niniejszej umowy w pierwszym Państwie będzie miało zastosowanie tylko w zakresie dochodu lub zysku przekazanego do lub uzyskanego w drugim Umawiającym się Państwie.

Artykuł 25
Równe traktowanie

1. Obywatele Umawiającego się Państwa nie mogą być poddani w drugim Umawiającym się Państwie ani opodatkowaniu, ani związanym z nimi obowiązkom, które są inne lub bardziej uciążliwe niż opodatkowanie i związane z nim obowiązki, którym są lub mogą być poddani w tych samych okolicznościach obywatele tego drugiego Państwa. Niniejsze postanowienie stosuje się również, bez względu na postanowienia artykułu 1, do osób, które nie mają miejsca zamieszkania lub siedziby w jednym lub obu Umawiających się Państwach.

2. Opodatkowanie zakładu, który przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa posiada w drugim Umawiającym się Państwie, nie może być w tym drugim Państwie mniej korzystne niż opodatkowanie przedsiębiorstw tego drugiego Państwa prowadzących taką samą działalność.

3. Żadne postanowienia zawarte w tym artykule nie mogą być rozumiane jako zobowiązujące Umawiające się Państwo do przyznania osobom mającym miejsce zamieszkania w drugim Umawiającym się Państwie jakichkolwiek osobistych zwolnień, ulg i obniżek podatkowych, których udziela ono własnym mieszkańcom.

4. Z wyjątkiem przypadków stosowania postanowień artykułu 9, 11 i 12, odsetki, należności licencyjne lub opłaty za usługi techniczne i inne koszty ponoszone przez przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa na rzecz osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie są odliczane przy określaniu podlegających opodatkowaniu zysków tego przedsiębiorstwa na takich samych warunkach, jakby były one płacone na rzecz osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w tym pierwszym Państwie.

5. Przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa, których kapitał jest własnością w całości lub częściowo jednej lub więcej osób mających miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie albo jest przez te osoby kontrolowany bezpośrednio lub pośrednio, nie mogą być w pierwszym Umawiającym się Państwie poddane ani opodatkowaniu, ani związanym z nim obowiązkom, które są inne lub bardziej uciążliwe aniżeli opodatkowanie i związane z nim obowiązki, którym są lub mogą być poddane inne podobne przedsiębiorstwa pierwszego wymienionego Państwa.

6. Postanowienia tego artykułu mają zastosowanie do podatków objętych niniejszą umową.

Artykuł 26
Procedura wzajemnego porozumiewania się

1. Jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie jest zdania, że czynności jednego lub obu Umawiających się Państw wprowadziły lub wprowadzą dla niej opodatkowanie, które jest niezgodne z postanowieniami niniejszej umowy, to może ona, niezależnie od środków odwoławczych przewidzianych w prawie wewnętrznym tych Państw, przedstawić swoją sprawę właściwej władzy tego Państwa, w którym ma ona miejsce zamieszkania lub siedzibę, lub jeżeli w danej sprawie mają zastosowanie postanowienia artykułu 25 ustęp 1 – właściwej władzy tego Państwa, którego jest obywatelem. Sprawa powinna być przedstawiona w ciągu trzech lat, licząc od pierwszego urzędowego zawiadomienia o czynności pociągającej za sobą opodatkowanie, które jest niezgodne z postanowieniami niniejszej umowy.

2. Właściwa władza, jeżeli uzna zarzut za uzasadniony, ale nie może sama spowodować zadowalającego rozwiązania, podejmie starania aby przypadek ten uregulować w porozumieniu z właściwą władzą drugiego Umawiającego się Państwa, tak aby zapobiec opodatkowaniu niezgodnemu z niniejszą umową. Osiągnięte w ten sposób porozumienie zostanie wprowadzone w życie bez względu na terminy przewidziane przez ustawodawstwo wewnętrzne Umawiających się Państw.

3. Właściwe władze Umawiających się Państw będą wspólnie czynić starania, aby w drodze wzajemnego porozumienia rozwiązywać powstające trudności lub wątpliwości przy interpretacji lub stosowaniu umowy.

4. Właściwe władze Umawiających się Państw mogą kontaktować się ze sobą bezpośrednio w celu osiągnięcia porozumienia w sprawach objętych postanowieniami poprzednich ustępów.

Artykuł 27
Wymiana informacji

1. Właściwe władze Umawiających się Państw będą wymieniały informacje, konieczne do stosowania postanowień niniejszej umowy, a także informacje o ustawodawstwie wewnętrznym Umawiających się Państw, dotyczące podatków wymienionych w niniejszej umowie, w takim zakresie, w jakim opodatkowanie, jakie ono przewiduje, nie jest sprzeczne z umową. Wymiana informacji nie jest ograniczona postanowieniami artykułu 1. Wszelkie informacje uzyskane przez Umawiające się Państwo będą stanowiły tajemnicę na takiej samej zasadzie, jak informacje uzyskane przy zastosowaniu ustawodawstwa wewnętrznego tego Państwa i będą udzielanie tylko osobom i władzom (w tym sądowym albo organom administracyjnym) zajmującym się ustalaniem, poborem lub ściąganiem podatków, których dotyczy umowa, lub organom rozpatrującym środki odwoławcze w sprawach tych podatków. Takie osoby lub władze będą wykorzystywać informacje tylko w podanych celach. Mogą one ujawniać te informacje w jawnym postępowaniu sądowym lub w postanowieniach sądowych.

2. Postanowienia ustępu 1 nie mogą być w żadnym przypadku interpretowane tak, jak gdyby zobowiązywały jedno z Umawiających się Państw do:

a) stosowania środków administracyjnych, które nie są zgodne z ustawodawstwem lub praktyką administracyjną tego lub drugiego Umawiającego się Państwa;

b) udzielania informacji, których uzyskanie nie byłoby możliwe na podstawie własnego ustawodawstwa albo w ramach normalnej praktyki administracyjnej tego lub drugiego Umawiającego się Państwa;

c) udzielania informacji, które ujawniłyby tajemnicę handlową, gospodarczą, przemysłową lub zawodową albo tryb działalności przedsiębiorstw, lub informacji, których udzielanie byłoby sprzeczne z porządkiem publicznym (ordre public).

Artykuł 28
Przedstawiciele dyplomatyczni i urzędnicy konsularni

Postanowienia niniejszej umowy nie naruszają przywilejów podatkowych przysługujących pracownikom dyplomatycznym lub urzędnikom konsularnym na podstawie ogólnych zasad prawa międzynarodowego lub postanowień umów szczególnych.

Artykuł 29
Wejście w życie

1. Umawiające się Państwa prześlą sobie wzajemnie noty o spełnieniu wymogów konstytucyjnych dla wejścia w życie niniejszej umowy.

2. Niniejsza umowa wejdzie w życie w dniu noty późniejszej i będzie miała zastosowanie:

a) w Polsce:

(i) w zakresie podatków pobieranych u źródła – do kwot dochodu osiągniętego w dniu 1 stycznia lub po tym dniu w roku kalendarzowym następującym po roku, w którym mniejsza umowa wejdzie w życie,

(ii) w zakresie innych podatków od dochodu – do takich podatków należnych za każdy rok podatkowy rozpoczynający się w dniu 1 stycznia lub po tym dniu w roku kalendarzowym następującym po roku, w którym umowa wejdzie w życie;

b) w Irlandii:

(i) w zakresie podatku od dochodu i zysków ze sprzedaży majątku – za każdy rok obrachunkowy rozpoczynający się w dniu 6 kwietnia lub po tym dniu w roku następnym, licząc od dnia wejścia w życie niniejszej umowy,

(ii) w zakresie podatku od osób prawnych – za każdy rok finansowy rozpoczynający się w dniu 1 stycznia lub po tym dniu w roku następującym po roku, w którym niniejsza umowa wejdzie w życie.

Artykuł 30
Wypowiedzenie

Niniejsza umowa pozostaje w mocy do czasu wypowiedzenia jej przez Umawiające się Państwo. Którekolwiek Umawiające się Państwo może wypowiedzieć umowę w każdym czasie po upływie pięciu lat od daty wejścia w życie umowy, pod warunkiem uprzedniego przekazania w drodze dyplomatycznej noty o wypowiedzeniu w terminie co najmniej sześciu miesięcy. W takim przypadku niniejsza umowa przestanie obowiązywać:

a) w Polsce:

(i) w zakresie podatków pobieranych u źródła – do kwot dochodu osiągniętego w dniu 1 stycznia lub po tym dniu w roku kalendarzowym następującym po roku, w którym została przekazana nota o wypowiedzeniu,

(ii) w zakresie innych podatków od dochodu – do takich podatków należnych za każdy rok podatkowy rozpoczynający się w dniu 1 stycznia lub po tym dniu w roku następującym po roku, w którym została przekazana nota o wypowiedzeniu;

b) w Irlandii:

(i) w zakresie podatku od dochodu i zysków ze sprzedaży majątku – za każdy rok obrachunkowy rozpoczynający się w dniu 6 kwietnia lub po tym dniu w roku następnym, licząc od dnia, w którym wygasa okres wymieniony w nocie o wypowiedzeniu,

(ii) w zakresie podatku od osób prawnych – za każdy rok finansowy rozpoczynający się w dniu 1 stycznia lub po tym dniu w roku następnym, licząc od dnia, w którym wygasa okres wymieniony w nocie o wypowiedzeniu.

Na dowód czego niżej podpisani, należycie upoważnieni podpisali niniejszą umowę.

Sporządzono w dwóch egzemplarzach w Madrycie dnia 13 listopada 1995 r. w językach polskim i angielskim, przy czym oba teksty są jednakowo autentyczne.

Previous ArticleNext Article

Dodaj komentarz