Unikanie podwójnego opodatkowania

Umowa między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Kanady

ARTYKUŁ 21
Unikanie podwójnego opodatkowania

1. W przypadku Polski, podwójnego opodatkowania unika się w następujący sposób:

(a) jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga dochód, który zgodnie z postanowieniami niniejszej Konwencji może być opodatkowany w Kanadzie, Polska zwolni taki dochód z opodatkowania, z zastrzeżeniem postanowień punktu (b);

(b) jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga dochód lub zyski z przeniesienia własności majątku, które zgodnie z postanowieniami artykułu 6 ustęp 4, artykułów 10, 11, 12 lub 13 lub artykułu 20 ustęp 4, mogą być opodatkowane w Kanadzie, Polska zezwoli na odliczenie od podatku od dochodu lub zysków z przeniesienia własności majątku tej osoby kwoty równej podatkowi zapłaconemu w Kanadzie. Jednakże, takie odliczenie nie może przekroczyć tej części podatku, obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która przypada na dochód lub zyski z przeniesienia własności majątku uzyskane w Kanadzie;

(c) jeżeli zgodnie z jakimkolwiek postanowieniem niniejszej Konwencji dochód uzyskany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce jest zwolniony z opodatkowania w Polsce, wówczas Polska może przy obliczaniu kwoty podatku od pozostałego dochodu takiej osoby, uwzględnić zwolniony dochód;

(d) jeżeli zgodnie z postanowieniami artykułu 10 ustęp 6, artykułu 11 ustęp 8 lub artykułu 12 ustęp 8, dochód uzyskany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce, może być opodatkowany w Kanadzie bez ograniczeń, punktów (a) i (b) nie stosuje się.

2. W przypadku Kanady, podwójnego opodatkowania unika się w następujący sposób:

(a) z uwzględnieniem istniejących postanowień prawa Kanady dotyczących potrąceń od podatku należnego do zapłaty w Kanadzie, podatku zapłaconego na terytorium leżącym poza Kanadą oraz z “uwzględnieniem każdej następnej zmiany tych postanowień – które nie naruszą zawartej tu ogólnej zasady – chyba że większe potrącenie lub zwolnienie podatkowe zostanie przewidziane w ustawodawstwie Kanady, podatek płatny w Polsce od zysków, dochodów lub przychodów powstających w Polsce zostanie potrącony od jakiegokolwiek podatku kanadyjskiego płatnego od takich zysków, dochodów lub przychodów; oraz

(b) jeżeli, zgodnie z jakimkolwiek postanowieniem niniejszej Konwencji, dochód uzyskany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Kanadzie jest zwolniony z opodatkowania w Kanadzie, wówczas Kanada może przy obliczaniu kwoty podatku od pozostałego dochodu, uwzględnić zwolniony dochód.

3. W rozumieniu niniejszego artykułu, zyski, dochód lub przychody uzyskane przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie, które mogą być opodatkowane w drugim Umawiającym się Państwie zgodnie z postanowieniami niniejszej Konwencji, uważa się za powstające w tym drugim Państwie.

ARTYKUŁ 22
Równe traktowanie

1. Obywatele Umawiającego się Państwa nie mogą być poddani w drugim Umawiającym się Państwie ani opodatkowaniu, ani związanym z nim obowiązkom, które są bardziej uciążliwe niż opodatkowanie i związane z nim obowiązki, jakim są lub mogą być poddani w takich samych okolicznościach obywatele tego drugiego Państwa, w szczególności w odniesieniu do miejsca zamieszkania lub siedziby. Niniejsze postanowienie stosuje się, bez względu na postanowienia artykułu 1, również do osób fizycznych, które nie mają miejsca zamieszkania w jednym lub obu Umawiających się Państwach.

2. Opodatkowanie zakładu, który przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa posiada w drugim Umawiającym się Państwie, nie może być w tym drugim Państwie mniej korzystne niż opodatkowanie przedsiębiorstw tego drugiego Państwa prowadzących taką samą działalność.

3. Żadne postanowienie zawarte w niniejszym artykule nie może być rozumiane jako zobowiązujące Umawiające się Państwo do przyznania osobom mającym miejsce zamieszkania w drugim Umawiającym się Państwie jakichkolwiek osobistych zwolnień, ulg i obniżek podatkowych na podstawie statusu cywilnego lub zobowiązań rodzinnych, jakie przyznaje ono osobom mającym miejsce zamieszkania na jego terytorium.

4. Przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa, których kapitał, w całości lub częściowo, bezpośrednio lub pośrednio, jest własnością lub jest kontrolowany przez jedną osobę lub większą liczbę osób mających miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, nie mogą być w pierwszym wymienionym Państwie poddane ani opodatkowaniu, ani związanym z nim obowiązkom, które są bardziej uciążliwe aniżeli opodatkowanie i związane z nim obowiązki, którym są lub mogą być poddane podobne przedsiębiorstwa pierwszego wymienionego Państwa, których kapitał, w całości lub częściowo, bezpośrednio lub pośrednio, jest własnością lub jest kontrolowany przez jedną osobę lub większą liczbę osób mających miejsce zamieszkania lub siedzibę w trzecim Państwie.

5. W niniejszym artykule, określenie “opodatkowanie” oznacza podatki, których dotyczy niniejsza Konwencja.

ARTYKUŁ 23
Procedura wzajemnego porozumiewania

1. Jeżeli osoba jest zdania, że działania jednego lub obu Umawiających się Państw powodują lub spowodują dla niej opodatkowanie, które jest niezgodne z niniejszą Konwencją, wówczas może ona niezależnie od środków odwoławczych przewidzianych w prawie wewnętrznym tych Państw, przedstawić właściwemu organowi tego Umawiającego się Państwa, w którym ma ona miejsce zamieszkania lub siedzibę, lub jeżeli w danej sprawie mają zastosowanie postanowienia artykułu 22 ustęp 1, właściwemu organowi tego Umawiającego się Państwa, którego jest obywatelem, pisemny wniosek zawierający powody żądania korekty takiego opodatkowania. W celu dopuszczenia sprawy do rozpatrzenia, wniosek powinien być przedstawiony w ciągu trzech lat, licząc od dnia pierwszego zawiadomienia o działaniu powodującym opodatkowanie, które jest niezgodne z postanowieniami niniejszej Konwencji.

2. Właściwy organ, o którym mowa w ustępie 1, jeżeli uzna zarzut za uzasadniony i jeżeli nie może sam spowodować zadowalającego rozwiązania, podejmie starania, aby przypadek ten uregulować w drodze wzajemnego porozumienia z właściwym organem drugiego Umawiającego się Państwa tak, aby zapobiec opodatkowaniu niezgodnemu z niniejszą Konwencją. Osiągnięte w ten sposób porozumienie zostanie wprowadzone w życie bez względu na terminy przewidziane przez ustawodawstwo wewnętrzne Umawiających się Państw.

3. Umawiające się Państwo nie będzie dokonywało – po upływie terminów przewidzianych w jego prawie wewnętrznym, a w każdym przypadku po upływie dziewięciu lat od końca okresu podatkowego, do którego został przypisany dany dochód – zmiany dochodu osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w jednym lub drugim Umawiającym się Państwie, przez włączenie do tej podstawy części dochodu, które zostały również włączone do dochodu w drugim Umawiającym się Państwie. Postanowienia niniejszego ustępu nie mają zastosowania w przypadku przestępstwa skarbowego lub umyślnego zaniechania.

4. Właściwe organy Umawiających się Państw będą czynić starania, aby w drodze wzajemnego porozumienia usuwać trudności lub wątpliwości, które mogą powstawać przy interpretacji lub stosowaniu Konwencji.

5. Właściwe władze Umawiających się Państw mogą wspólnie uzgodnić podjęcie środków w celu zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w sytuacjach nieuregulowanych niniejszą Konwencją oraz mogą kontaktować się ze sobą bezpośrednio w celu stosowania Konwencji.

ARTYKUŁ 24
Wymiana informacji

1. Właściwe organy Umawiających się Państw będą wymieniały takie informacje, które mogą mieć istotne znaczenie dla stosowania postanowień niniejszej Konwencji albo dla wykonywania lub wdrażania wewnętrznego ustawodawstwa Umawiających się Państw dotyczącego podatków bez względu na ich rodzaj i nazwę, nałożonych przez Umawiające się Państwa w zakresie, w jakim opodatkowanie to nie jest sprzeczne z niniejszą Konwencją. Wymiana informacji nie jest ograniczona postanowieniami artykułów 1 i 2.

2. Wszelkie informacje uzyskane przez Umawiające się Państwo zgodnie z ustępem 1 będą stanowiły tajemnicę na takiej samej zasadzie, jak informacje uzyskane zgodnie z ustawodawstwem wewnętrznym tego Państwa i będą mogły być ujawnione jedynie osobom lub organom (w tym sądom i organom administracyjnym) zajmującym się wymiarem lub poborem, egzekucją lub ściganiem albo rozpatrywaniem odwołań w zakresie podatków lub sprawowaniem nad nimi nadzoru. Takie osoby lub organy będą wykorzystywać informacje wyłącznie w takich celach. Mogą one ujawniać te informacje w jawnym postępowaniu sądowym lub w postanowieniach sądowych.

3. Postanowienia ustępów 1 i 2 niniejszego artykułu nie mogą być w żadnym przypadku interpretowane jako zobowiązujące Umawiające się Państwo do:

(a) stosowania środków administracyjnych, które są sprzeczne z ustawodawstwem lub praktyką administracyjną tego lub drugiego Umawiającego się Państwa;

(b) udzielania informacji, których uzyskanie nie byłoby możliwe na podstawie własnego ustawodawstwa albo w ramach normalnej praktyki administracyjnej tego lub drugiego Umawiającego się Państwa; lub

(c) udzielania informacji, które ujawniłyby tajemnicę handlową, gospodarczą, przemysłową, kupiecką lub zawodową albo działalność handlową lub informacji, których udzielanie byłoby sprzeczne z porządkiem publicznym (ordre public).

4. Jeżeli Umawiające się Państwo występuje o informację zgodnie z niniejszym artykułem, drugie Umawiające się Państwo użyje środków służących zbieraniu informacji, aby ją uzyskać, nawet jeżeli to drugie Państwo nie potrzebuje tej informacji dla własnych celów podatkowych. Wymóg, o którym mowa w zdaniu poprzednim podlega ograniczeniom, o których mowa w ustępie 3, lecz w żadnym przypadku takie ograniczenia nie mogą być rozumiane jako zezwalające Umawiającemu się Państwu na odmowę dostarczenia informacji jedynie dlatego, że nie ma ono wewnętrznego interesu w odniesieniu do takiej informacji.

5. Postanowienia ustępu 3 w żadnym przypadku nie będą interpretowane jako zezwalające Umawiającemu się Państwu na odmowę dostarczenia informacji wyłącznie z takiego powodu, że informacje są w posiadaniu banku, innej instytucji finansowej, przedstawiciela, agenta lub powiernika albo informacje dotyczą relacji właścicielskich w danym podmiocie.

ARTYKUŁ 25
Członkowie i pracownicy misji dyplomatycznych oraz stałych przedstawicielstw konsularnych

1. Żadne postanowienia niniejszej Konwencji nie naruszają przywilejów podatkowych przysługujących członkom misji dyplomatycznych lub stałych przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów konsularnych na podstawie ogólnych zasad prawa międzynarodowego lub postanowień umów szczególnych.

2. Bez względu na postanowienia artykułu 4, osoba fizyczna będąca członkiem misji dyplomatycznej, urzędu konsularnego lub stałego przedstawicielstwa Umawiającego się Państwa, które są położone w drugim Umawiającym się Państwie lub w trzecim państwie, będzie uważana – dla celów stosowania niniejszej Konwencji – za osobę mającą miejsce zamieszkania w państwie wysyłającym, jeżeli podlega ona w państwie wysyłającym tym samym obowiązkom podatkowym w stosunku do jej ogólnych dochodów, jakim podlegają osoby mające miejsce zamieszkania w tym państwie wysyłającym.

3. Konwencja nie dotyczy organizacji międzynarodowych, ich organów lub przedstawicieli oraz osób będących członkami misji dyplomatycznych, urzędów konsularnych lub stałych przedstawicielstw dyplomatycznych państw trzecich lub grup państw, obecnych w Umawiającym się Państwie oraz nie podlegających w żadnym z Umawiających się Państw takim samym obowiązkom w odniesieniu do podatków od całego dochodu, jak osoby mające w nich miejsce zamieszkania lub siedzibę.

ARTYKUŁ 26
Postanowienia różne

1. Postanowienia niniejszej Konwencji w żadnym przypadku nie będą interpretowane jako ograniczające w jakikolwiek sposób jakiekolwiek zwolnienia, ulgi, zaliczenia lub inne odliczenia przyznane przez przepisy prawa Umawiającego się Państwa podczas obliczania wysokości podatku nakładanego przez to Państwo.

2. Żadne postanowienie niniejszej Konwencji nie będzie interpretowane jako uniemożliwiające Umawiającemu się Państwu nakładanie podatków na kwoty wchodzące w skład dochodu osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w tym Państwie, odnoszącego się do spółki osobowej, funduszu powierniczego (trust), spółki lub innego podmiotu, w którym ta osoba posiada udziały.

3. Konwencja nie ma zastosowania do jakiejkolwiek spółki, funduszu powierniczego (trust) lub innego podmiotu mającego siedzibę w Umawiającym się Państwie, którego rzeczywistym właścicielem lub sprawującym nad nim bezpośrednią lub pośrednią kontrolę jest jedna lub więcej osób nie mających miejsca zamieszkania lub siedziby w tym Państwie, jeżeli kwota podatku nałożonego przez to Państwo na dochód lub majątek spółki, funduszu, powierniczego (trust) lub innego podmiotu, jest znacznie niższa niż kwota, która byłaby nałożona przez to Państwo (po uwzględnieniu wszelkich obniżek lub pomniejszeń kwot podatku dokonanych w jakikolwiek sposób, włącznie ze zwrotem, refundacją, składką, odliczeniem lub ulgą przyznanych spółce, funduszowi powierniczemu (trust) lub jakiemukolwiek innemu podmiotowi), gdyby rzeczywistym właścicielem wszystkich akcji w spółce lub całego kapitału udziałowego w funduszu powierniczym (trust) lub w innym podmiocie, w zależności od konkretnej sytuacji, była jedna lub więcej osób mających miejsce zamieszkania lub siedzibę w tym Państwie.

4. W rozumieniu artykułu XXII ustęp 3 (Konsultacje) Układu Ogólnego w sprawie Handlu Usługami (GATS), Umawiające się Państwa uzgodniły, iż bez względu na postanowienia tego ustępu, każdy spór między Stronami, czy dany środek mieści się w zakresie przedmiotowym Konwencji, może zostać przedłożony Radzie Handlu Usługami (Council for Trade in Services), na zasadach określonych w tym ustępie, wyłącznie za zgodą obu Umawiających się Państw. Wszelkie wątpliwości dotyczące interpretacji niniejszego ustępu zostaną rozstrzygnięte zgodnie z artykułem 23 ustęp 4, lub w przypadku braku porozumienia zgodnie z tą procedurą, na zasadach określonych w jakiejkolwiek innej procedurze uzgodnionej przez oba Umawiające się Państwa.

5. Żadne postanowienie niniejszej Konwencji nie będzie interpretowane jako uniemożliwiające Umawiającemu się Państwu nałożenie podatku na dochody spółki przypisane do zakładu posiadanego w tym Państwie, lub dochody przypisane do przeniesienia własności majątku nieruchomego położonego w tym Państwie przez spółkę prowadzącą działalność w handlu nieruchomościami, obok podatku, który byłby nałożony na dochody spółki posiadającej siedzibę w tym Państwie, z zastrzeżeniem, iż jakikolwiek dodatkowy podatek w ten sposób nałożony nie może przekroczyć 5 procent kwoty takich dochodów, które nie zostały poddane takiemu dodatkowemu opodatkowaniu w poprzednich latach podatkowych. Dla celów niniejszego przepisu, określenie “dochody” oznacza dochody przypisane do przeniesienia własności takiego majątku położonego w Umawiającym się Państwie, które mogą być opodatkowane przez to Państwo zgodnie z postanowieniami artykułu 6 lub artykułu 13 ustęp 1, oraz jakiekolwiek zyski przypisane do zakładu położonego w Umawiającym się Państwie, osiągnięte w danym roku i latach poprzednich, po odliczeniu od nich wszelkich podatków, innych niż dodatkowe podatki, o których mowa w niniejszym przepisie, nałożonych na takie zyski w tym Państwie.

ARTYKUŁ 27
Wejście w życie

1. Umawiające się Państwa wymienią drogą dyplomatyczną noty, informując się wzajemnie, iż zostały spełnione wszystkie procedury wymagane w ich wewnętrznym prawie dla wejścia w życie niniejszej Konwencji.

2. Niniejsza Konwencja wejdzie w życie w dniu późniejszej notyfikacji, przy czym będzie miała zastosowanie:

(a) w Polsce:

(i) w odniesieniu do podatków potrącanych u źródła, do dochodu osiągniętego w dniu 1 stycznia lub po tym dniu w roku kalendarzowym następującym po roku, w którym niniejsza Konwencja wejdzie w życie; oraz

(ii) w odniesieniu do pozostałych podatków, do dochodu osiągniętego w jakimkolwiek roku podatkowym rozpoczynającym się w dniu 1 stycznia lub po tym dniu w roku kalendarzowym następującym po roku, w którym niniejsza Konwencja wejdzie w życie;

(b) w Kanadzie:

(i) w odniesieniu do podatków potrącanych u źródła, do kwot zapłaconych lub odliczonych przez osoby nie mające miejsca zamieszkania lub siedziby w Kanadzie, w dniu 1 stycznia lub po tym dniu w roku kalendarzowym następującym po roku, w którym niniejsza Konwencja wejdzie w życie; oraz

(ii) w odniesieniu do pozostałych podatków kanadyjskich, do lat podatkowych rozpoczynających się w dniu 1 stycznia lub po tym dniu w roku kalendarzowym następującym po roku, w którym niniejsza Konwencja wejdzie w życie.

3. Postanowienia Umowy między Rządem Kanady a Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, podpisanej w Warszawie dnia 4 maja 1987 r. (zwana dalej “Umową z 1987 r.”) przestaną mieć zastosowanie od dnia, w którym niniejsza Konwencja zacznie mieć zastosowanie zgodnie z postanowieniami ustępu 2 niniejszego artykułu.

4. Postanowienia Umowy z 1987 r. przestaną obowiązywać z ostatnim dniem, w którym ma ona zastosowanie zgodnie z postanowieniami ustępu 3.

5. Bez względu na postanowienia niniejszego artykułu, postanowienia artykułu 9 ustęp 3 oraz artykułów 23 i 24 niniejszej Konwencji mają zastosowanie od dnia wejścia w życie niniejszej Konwencji, niezależnie od okresu podatkowego, którego sprawa dotyczy.

ARTYKUŁ 28
Wypowiedzenie

Niniejsza Konwencja pozostaje w mocy przez okres nieokreślony, jednakże każde Umawiające się Państwo może w dniu 30 czerwca lub przed tym dniem jakiegokolwiek roku kalendarzowego następującego po dniu jej wejścia w życie przekazać drugiemu Umawiającemu się Państwu w drodze dyplomatycznej notę wypowiadającą jej obowiązywanie. W takim przypadku, niniejsza Konwencja przestanie mieć zastosowanie:

(a) w Polsce:

(i) w odniesieniu do podatków potrącanych u źródła, do dochodu osiągniętego w dniu 1 stycznia lub po tym dniu w roku kalendarzowym następującym po roku, w którym nota została przekazana; oraz

(ii) w odniesieniu do pozostałych podatków, do dochodu osiągniętego w jakimkolwiek roku podatkowym rozpoczynającym się w dniu 1 stycznia lub po tym dniu w roku kalendarzowym następującym po roku, w którym nota została przekazana.

(b) w Kanadzie:

(i) w odniesieniu do podatków potrącanych u źródła, do kwot zapłaconych lub odliczonych przez osoby nie mające miejsca zamieszkania lub siedziby w Kanadzie, po zakończeniu tego roku podatkowego; oraz

(ii) w odniesieniu do pozostałych podatków kanadyjskich, do lat podatkowych rozpoczynających się po zakończeniu tego roku podatkowego.

NA DOWÓD CZEGO niżej podpisani, należycie upoważnieni przez swoje Rządy, podpisali niniejszą Konwencję.

SPORZĄDZONO w Ottawie dnia 14 maja 2012 roku, w dwóch egzemplarzach, każdy w językach polskim, angielskim i francuskim, przy czym wszystkie trzy teksty są jednakowo autentyczne.

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ W IMIENIU KANADY

POLSKIEJ

PROTOKÓŁ

W momencie podpisywania Konwencji w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu między Kanadą a Rzecząpospolitą Polską, sygnatariusze uzgodnili, iż następujące postanowienia stanowią integralną część niniejszej Konwencji:

1. Dla celów postanowień artykułu 3 ustęp (1 h) oraz artykułu 8 ustęp 2 Konwencji, rozumie się, iż żegluga lub incydentalny postój poza terytorium drugiego Umawiającego się Państwa, nie stanowi tylko z tego powodu przypadku wykonywania transportu nie “wyłącznie” między miejscami położonymi w drugim Umawiającym się Państwie.

2. W odniesieniu do artykułu 6 ustęp 4 Konwencji, niniejszy ustęp został zamieszczony zważywszy, że w przypadku Kanady określone przeniesienia własności majątku nieruchomego, w szczególności związane z działalnością handlową, powodują raczej powstanie “dochodu” aniżeli “zysków z przeniesienia własności majątku” dla celów podatkowych.

3. W odniesieniu do artykułu 9 ustęp 4 oraz artykułu. 23 ustęp 3 Konwencji, w przypadku Polski, określenie “w przypadku przestępstwa skarbowego lub umyślnego zaniechania” obejmuje również wszelkie sprawy, gdy osoba została powiadomiona o wszczęciu przeciwko niej postępowania dotyczącego przestępstwa skarbowego lub umyślnego zaniechania.

4. W odniesieniu do artykułu 17 Konwencji, w przypadku Polski, określenie “emerytury” zawiera również świadczenia związane z niezdolnością do pracy (renty) oraz inne podobne płatności dokonywane zgodnie z przepisami o systemie ubezpieczeń społecznych w Polsce.

NA DOWÓD CZEGO niżej podpisani, należycie upoważnieni przez swoje Rządy, podpisali niniejszy Protokół.

SPORZĄDZONO w Ottawie dnia 14 maja 2012 roku, w dwóch egzemplarzach, każdy w językach polskim, angielskim i francuskim, przy czym wszystkie trzy teksty są jednakowo autentyczne.

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ W IMIENIU KANADY

POLSKIEJ

Po zaznajomieniu się z powyższymi konwencją oraz protokołem, w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej oświadczam, że:

– zostały one uznane za słuszne zarówno w całości, jak i każde z postanowień w nich zawartych,

– są przyjęte, ratyfikowane i potwierdzone,

– będą niezmiennie zachowywane.

Na dowód czego wydany został akt niniejszy, opatrzony pieczęcią Rzeczypospolitej Polskiej.

Dano w Warszawie dnia 8 stycznia 2013 r.

 

Previous ArticleNext Article

Dodaj komentarz