Unikanie podwójnego opodatkowania

Konwencja między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Korei

Artykuł 21
Profesorowie i nauczyciele

Osoba fizyczna, która ma lub miała miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie bezpośrednio przed udaniem się do drugiego Umawiającego się Państwa i która na zaproszenie uniwersytetu, szkoły wyższej lub innej niedochodowej instytucji oświatowej uznanej przez właściwe władze tego drugiego Umawiającego się Państwa przebywa w tym drugim Umawiającym się Państwie przez okres nie przekraczający dwu lat wyłącznie w celu nauczania lub prowadzenia badań naukowych lub w obu celach w takiej instytucji oświatowej, jest wolna od opodatkowania w tym drugim Umawiającym się Państwie z tytułu wynagrodzenia za takie nauczanie lub prowadzenie badań naukowych.

Artykuł 22
Inne dochody

1. Części dochodu osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie, bez względu na to, skąd one pochodzą, o których nie było mowy w poprzednich artykułach niniejszej konwencji, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie.

2. Postanowienie ustępu 1 nie ma zastosowania do dochodu innego niż dochód z nieruchomości, o których mowa w artykule 6 ustęp 2, jeżeli odbiorca takiego dochodu, mający miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie, prowadzi działalność gospodarczą w drugim Umawiającym się Państwie za pośrednictwem zakładu tam położonego bądź wykonuje w tym drugim Państwie wolny zawód, wykorzystując położoną tam stałą placówkę, a prawo bądź majątek, z tytułu którego wypłacany jest dochód, są rzeczywiście powiązane z takim zakładem lub stałą placówką. W takim przypadku w zależności od konkretnej sytuacji stosuje się odpowiednio postanowienia artykułu 7 lub artykułu 14.

Artykuł 23
Unikanie podwójnego opodatkowania

1. W przypadku osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce podwójnego opodatkowania unikać się będzie w sposób następujący:

Jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga dochód, który zgodnie z postanowieniami niniejszej konwencji może być opodatkowany w Korei, to Polska zezwoli na potrącenia od podatku dochodowego tej osoby kwoty równej podatkowi zapłaconemu w Korei. Jednakże takie potrącenie nie może przekroczyć tej części podatku obliczonego przed dokonaniem potrącenia, który przypada od dochodu osiąganego w Korei.

12. W przypadku osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w Korei, podwójnego opodatkowania będzie się unikać w sposób następujący:

Z zastrzeżeniem przepisów koreańskiego prawa podatkowego w zakresie zaliczania za podatek koreański podatku płatnego w jakimkolwiek kraju poza Koreą (nie naruszając ogólnej zasady tu wyłożonej), polski podatek (z wyłączeniem dywidendy i podatku od zysków, z których wypłacana jest dywidenda) podlegający zapłacie na mocy prawa polskiego i niniejszej konwencji, czy to bezpośrednio, czy w drodze potrącenia z tytułu dochodu ze źródeł w Polsce, będzie zaliczany jako podatek koreański podlegający zapłacie z tytułu tego dochodu. Takie zaliczenie nie przewyższy jednak tej części podatku koreańskiego, który przypada od dochodu ze źródeł w Polsce w ramach całego dochodu podlegającego podatkowi koreańskiemu.

Artykuł 24
Równe traktowanie

1. Obywatele Umawiającego się Państwa nie mogą być poddani w drugim Umawiającym się Państwie ani opodatkowaniu, ani związanym z nim obowiązkom, które są inne lub bardziej uciążliwe od tych, którym w tych samych okolicznościach są lub mogą być poddani obywatele tego drugiego Państwa. Niniejsze postanowienie, bez względu na postanowienia artykułu 1, dotyczy także osób, które nie mają miejsca zamieszkania lub siedziby w jednym lub obu Umawiających się Państwach.

2. Opodatkowanie zakładu, który przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa posiada w drugim Umawiającym się Państwie, nie może być w drugim Państwie bardziej niekorzystne niż opodatkowanie przedsiębiorstw tego drugiego Państwa prowadzących taką samą działalność. Postanowienie to nie może być rozumiane jako zobowiązujące Umawiające się Państwo do przyznania osobom mającym miejsce zamieszkania w drugim Umawiającym się Państwie osobistych zwolnień podatkowych, udogodnień i obniżek z uwagi na stan cywilny bądź zobowiązania rodzinne, które przyznaje ono osobom mającym miejsce zamieszkania na jego terytorium.

3. Z wyjątkiem przypadków stosowania postanowień artykułu 9, ustępu 7 artykułu 11 lub ustępu 6 artykułu 12 niniejszej konwencji, odsetki, należności licencyjne i inne płatności dokonywane przez przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa na rzecz osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie są odliczane przy określaniu podlegających opodatkowaniu zysków tego przedsiębiorstwa na takich samych warunkach, jakby były one wypłacane na rzecz osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w tym pierwszym Państwie.

4. Przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa, których majątek w całości lub w części, bezpośrednio albo pośrednio, należy do osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie albo należy do wielu takich osób lub podlega ich kontroli, nie mogą być w pierwszym Umawiającym się Państwie poddane ani opodatkowaniu, ani związanym z nim obowiązkom, które są inne lub bardziej uciążliwe aniżeli opodatkowanie i związane z nim obowiązki, którym są lub mogą być poddane podobne przedsiębiorstwa pierwszego Umawiającego się Państwa.

5. Bez względu na postanowienia artykułu 2 postanowienia niniejszego artykułu stosuje się do wszelkiego rodzaju podatków.

Artykuł 25
Procedura wzajemnego porozumiewania się

1. Jeżeli osoba jest zdania, że działania jednego lub obu Umawiających się Państw pociągają lub pociągną za sobą opodatkowanie, które jest niezgodne z postanowieniami niniejszej konwencji, to może ona, niezależnie od środków odwoławczych przewidzianych w prawie wewnętrznym tych Państw, przedstawić swoją sprawę właściwej władzy tego Umawiającego się Państwa, w którym ma miejsce zamieszkania lub siedzibę, lub jeżeli w danej sprawie ma zastosowanie postanowienie artykułu 24 ustęp 1 – właściwej władzy tego Państwa, którego jest obywatelem. Wniosek taki musi być przedłożony w ciągu trzech lat, licząc od pierwszego urzędowego zawiadomienia o działaniu pociągającym za sobą opodatkowanie niezgodne z konwencją.

2. Jeżeli ta właściwa władza uzna zarzut za uzasadniony, ale nie może sama spowodować zadowalającego rozwiązania, to poczyni starania, ażeby przypadek ten uregulować po porozumieniu z właściwą władzą drugiego Umawiającego się Państwa, tak aby zapobiec opodatkowaniu niezgodnemu z niniejszą konwencją. Każde osiągnięte porozumienie zostanie wprowadzone w życie bez względu na terminy przewidziane przez ustawodawstwo wewnętrzne Umawiających się Państw.

3. Właściwe władze Umawiających się Państw będą czynić starania, aby w drodze wzajemnego porozumienia usuwać trudności lub wątpliwości, które mogą powstać przy interpretacji lub stosowaniu konwencji. Mogą one również wspólnie uzgodnić, w jaki sposób można zapobiec podwójnemu opodatkowaniu w przypadkach, które nie są uregulowane konwencją.

4. Właściwe władze Umawiających się Państw mogą porozumiewać się ze sobą bezpośrednio w celu osiągnięcia porozumienia w sprawach objętych postanowieniami poprzednich ustępów niniejszego artykułu. Jeżeli w celu osiągnięcia porozumienia zajdzie potrzeba bezpośredniej wymiany opinii, to taka wymiana może nastąpić za pośrednictwem komisji złożonej z przedstawicieli właściwych władz Umawiających się Państw.

Artykuł 26
Wymiana informacji

1. Właściwe władze Umawiających się Państw będą wymieniały informacje niezbędne do stosowania postanowień niniejszej konwencji lub informacje o ustawodawstwie wewnętrznym Umawiających się Państw, dotyczące podatków objętych niniejszą konwencją, w takim zakresie, w jakim opodatkowanie, jakie ono przewiduje, nie jest sprzeczne z niniejszą konwencją. Wymiana informacji nie jest ograniczona postanowieniami artykułu 1. Wszelkie informacje uzyskane przez Umawiające się Państwo będą stanowiły tajemnicę na takiej samej zasadzie, jak informacje uzyskane przy zastosowaniu ustawodawstwa wewnętrznego tego Państwa i będą udzielane tylko osobom i władzom (w tym sądowym albo organom administracyjnym) zajmującym się ustalaniem, poborem albo ściąganiem podatków, których dotyczy konwencja, lub organom rozpatrującym środki odwoławcze w sprawach podatków objętych konwencją. Takie osoby lub władze będą wykorzystywać informacje tylko dla tych celów. Mogą one udostępniać te informacje w postępowaniu przed sądem powszechnym lub przy wydawaniu orzeczeń sądowych.

2. Postanowienia ustępu 1 nie mogą być w żadnym przypadku interpretowane tak, jak gdyby zobowiązywały jedno z Umawiających się Państw do:

a) stosowania środków administracyjnych, które nie są zgodne z ustawodawstwem lub praktyką administracyjną tego lub drugiego Państwa,

b) udzielania informacji, których uzyskanie nie byłoby możliwe na podstawie własnego ustawodawstwa albo w ramach normalnej praktyki administracyjnej tego lub drugiego Umawiającego się Państwa,

c) udzielania informacji, które ujawniłyby tajemnicę handlową, gospodarczą, przemysłową, kupiecką lub zawodową albo tryb działalności przedsiębiorstwa, lub informacji, których udzielanie byłoby sprzeczne z porządkiem publicznym (ordre public).

Artykuł 27
Pracownicy dyplomatyczni i konsularni

Przepisy niniejszej konwencji nie naruszają przywilejów podatkowych przysługujących pracownikom dyplomatycznym lub konsularnym na podstawie ogólnych zasad prawa międzynarodowego lub postanowień umów szczególnych.

Artykuł 28
Wejście w życie

1. Niniejsza konwencja podlega ratyfikacji, a wymiana dokumentów ratyfikacyjnych nastąpi w Warszawie w możliwie najkrótszym terminie. Konwencja wejdzie w życie trzydziestego dnia, licząc od daty wymiany dokumentów ratyfikacyjnych.

2. Konwencja niniejsza będzie miała zastosowanie:

a) jeżeli chodzi o podatki pobierane u źródła – do kwot zapłaconych lub zaliczonych osobom nie mającym tam miejsca zamieszkania lub siedziby w dniu 1 stycznia roku podpisania konwencji lub po tym dniu,

b) jeżeli chodzi o inne podatki – do lat podatkowych zaczynających się w dniu 1 stycznia roku podpisania konwencji lub po tym dniu.

Artykuł 29
Wypowiedzenie

Konwencja niniejsza pozostaje w mocy na czas nieokreślony, lecz każde z Umawiających się Państw może w dniu 30 czerwca lub przed upływem tego dnia w każdym roku kalendarzowym rozpoczynającym się po upływie piątego roku, poczynając od następującego po roku, w którym dokonano wymiany dokumentów ratyfikacyjnych, przekazać drugiemu Umawiającemu się Państwu w drodze dyplomatycznej pisemną notyfikację o wypowiedzeniu i w takim przypadku niniejsza konwencja przestanie obowiązywać:

– w odniesieniu do podatków pobieranych u źródła – w stosunku do kwot zapłaconych lub zaliczonych osobom nie mającym w danym Umawiającym się Państwie miejsca zamieszkania lub siedziby w dniu 1 stycznia lub po tym dniu w roku kalendarzowym następującym bezpośrednio po roku, w którym przekazano notyfikację o wypowiedzeniu, oraz

– w odniesieniu do innych podatków – w stosunku do lat podatkowych rozpoczynających się w dniu 1 stycznia lub po tym dniu w roku kalendarzowym następującym bezpośrednio po roku, w którym przekazano notyfikację o wypowiedzeniu.

Na dowód czego niżej podpisani, należycie upoważnieni przez ich odnośne Rządy, podpisali niniejszą konwencję.

Sporządzono w dwóch egzemplarzach w Seulu dnia 21 czerwca 1991 r. w językach polskim, koreańskim i angielskim, przy czym wszystkie teksty są jednakowo autentyczne. W razie rozbieżności przy interpretacji tekst angielski będzie uważany za rozstrzygający.

Previous ArticleNext Article

Dodaj komentarz