|poniedziałek, Grudzień 10, 2018
>> Home » Unikanie podwójnego opodatkowania » Konwencja między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Ludowej Republiki Bangladeszu

UMOWY PODATKOWE
Spis treściInformacje o akcie prawnym
Konwencja między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Ludowej Republiki Bangladeszu w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu
Dz.U.: 2000 nr 106, poz. 1121
Data ostatniej zmiany: 28 stycznia 1999 r.
Aktualność zweryfikowano: 5 marca 2017 r.

Konwencja między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Ludowej Republiki Bangladeszu 

Artykuł 21
Studenci i praktykanci

1. Osoba fizyczna, która bezpośrednio przed przybyciem do Umawiającego się Państwa ma lub miała miejsce zamieszkania w drugim Umawiającym się Państwie, a która przebywa w pierwszym wymienionym Państwie wyłącznie jako student na uniwersytecie, w szkole wyższej, szkole średniej lub innej podobnej placówce oświatowej uznanej w tym pierwszym Państwie lub jako praktykant w dziedzinie gospodarczej lub technicznej przez okres nie przekraczający 5 lat od daty pierwszego przyjazdu w tym celu do pierwszego wymienionego Państwa, podlega zwolnieniu z opodatkowania w tym pierwszym wymienionym Państwie, z tytułu:
a)  wszelkich przekazów z zagranicy dokonywanych w celu utrzymania, kształcenia lub szkolenia i
b) jakiegokolwiek wynagrodzenia za osobistą pracę wykonywaną w tym pierwszym wymienionym Państwie w celu uzupełnienia zasobów pieniężnych przeznaczonych na takie cele.

2. Osoba fizyczna, która bezpośrednio przed przybyciem do drugiego Umawiającego się Państwa ma lub miała miejsce zamieszkania w pierwszym Umawiającym się Państwie, a która czasowo przebywa w tym drugim Państwie wyłącznie w celu odbycia studiów, badań lub szkolenia w charakterze stypendysty organizacji naukowej, oświatowej, religijnej, charytatywnej lub w ramach programu pomocy technicznej zawartego przez Rządy Umawiających się Państw, jest zwolniona od opodatkowania w tym drugim Państwie od daty pierwszego przybycia do tego drugiego Państwa, z tytułu:
a)  stypendium, zasiłku lub nagrody i
b) wszelkich przekazów z zagranicy dokonywanych w celu utrzymania, kształcenia lub szkolenia.

Artykuł 22
Inne dochody

1. Części dochodu osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie, bez względu na to, skąd one pochodzą, a które nie zostały wymienione w poprzednich artykułach niniejszej konwencji, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie.

2. Bez względu na postanowienia ustępu 1 części dochodu osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie, które nie zostały wymienione w poprzednich artykułach niniejszej konwencji, a pochodzące z drugiego Umawiającego się Państwa, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.

Artykuł 23
Unikanie podwójnego opodatkowania

Podwójnego opodatkowania unikać się będzie w następujący sposób:

1. W Polsce:
a)  Jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga dochód, który zgodnie z postanowieniami niniejszej konwencji może być opodatkowany w Bangladeszu, wówczas Polska zwolni, z zastrzeżeniem postanowień punktu b), taki dochód z opodatkowania. Polska przy obliczaniu kwoty podatku od pozostałego dochodu tej osoby może zastosować stawkę, jaka byłaby zastosowana, gdyby zwolniony dochód nie był wyłączony spod opodatkowania.
b) Jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga dochód, który zgodnie z postanowieniami artykułów 10, 11 i 12 niniejszej konwencji może być opodatkowany w Bangladeszu, Polska zezwoli na odliczenie od podatku dochodowego tej osoby kwoty równej podatkowi dochodowemu zapłaconemu w Bangladeszu. Takie odliczenie nie może jednak przekroczyć tej części podatku, jaki został naliczony przed dokonaniem odliczenia i który odnosi się do części dochodu uzyskanego w Bangladeszu.

2. W Bangladeszu:
a)  Z zastrzeżeniem postanowień punktu c), jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Bangladeszu osiąga dochód, który zgodnie z postanowieniami niniejszej konwencji może być opodatkowany w Polsce, to Bangladesz zezwoli na odliczenie od podatku takiej osoby kwoty równej podatkowi zapłaconemu od dochodu w Polsce;
b) takie odliczenie jednak nie może przekroczyć tej części podatku od dochodu, jaka została obliczona przed dokonaniem odliczenia i która odpowiada części dochodu, jaka może być opodatkowana w Polsce;
c)  jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Bangladeszu uzyskuje dochód, który zgodnie z postanowieniami niniejszej konwencji może być opodatkowany w Polsce, Bangladesz może włączyć taki dochód do podstawy opodatkowania, lecz zezwoli na odliczenie z podatku dochodowego tej części podatku dochodowego, którą można przypisać dochodowi osiągniętemu w Polsce.

Artykuł 24
Równe traktowanie

1. Obywatele Umawiającego się Państwa nie mogą być poddani w drugim Umawiającym się Państwie ani opodatkowaniu, ani związanym z nim obowiązkom, które są inne lub bardziej uciążliwe niż opodatkowanie i związane z nim obowiązki, którym są lub mogą być poddani w tych samych okolicznościach obywatele tego drugiego Państwa. Niniejsze postanowienie stosuje się również, bez względu na postanowienia artykułu 1, do osób, które nie mają miejsca zamieszkania lub siedziby w jednym lub w obu Umawiających się Państwach.

2. Opodatkowanie zakładu, który przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa posiada w drugim Umawiającym się Państwie, nie może być w tym drugim Państwie mniej korzystne niż opodatkowanie przedsiębiorstw tego drugiego Państwa prowadzących taką samą działalność. Postanowienie to nie może być rozumiane jako zobowiązujące Umawiające się Państwo do udzielania osobom mającym miejsce zamieszkania w drugim Umawiającym się Państwie jakichkolwiek osobistych zwolnień, ulg i obniżek dla celów podatkowych z uwagi na stan cywilny lub rodzinny, które przyznaje ono osobom mającym miejsce zamieszkania na jego terytorium.

3. Z wyjątkiem przypadku stosowania postanowień artykułu 9, artykułu 11 ustęp 7 lub artykułu 12 ustęp 6 niniejszej konwencji, odsetki, należności licencyjne i inne koszty ponoszone przez przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa na rzecz osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie są odliczane przy określaniu podlegających opodatkowaniu zysków tego przedsiębiorstwa na takich samych warunkach, jakby były one płacone na rzecz osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w tym pierwszym wymienionym Państwie.

4. Przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa, których majątek w całości lub w części jest własnością jednej lub więcej osób mających miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie albo jest przez te osoby kontrolowany bezpośrednio lub pośrednio, nie mogą być w pierwszym Umawiającym się Państwie poddane ani opodatkowaniu, ani związanym z nim obowiązkom, które są inne lub bardziej uciążliwe, aniżeli opodatkowanie i związane z nim obowiązki, którym są lub mogą być poddane przedsiębiorstwa pierwszego wymienionego Państwa.

5. Postanowienia niniejszego artykułu, bez względu na postanowienia artykułu 2 niniejszej konwencji, stosuje się do każdego rodzaju podatków bez względu na ich rodzaj i nazwę.

Artykuł 25
Procedura wzajemnego porozumiewania się

1. Jeżeli osoba jest zdania, że czynności jednego lub obu Umawiających się Państw wprowadziły lub wprowadzą dla niej opodatkowanie, które jest niezgodne z postanowieniami niniejszej konwencji, wówczas może ona, niezależnie od środków odwoławczych przewidzianych w prawie wewnętrznym tych Państw, przedstawić swoją sprawę właściwemu organowi tego Umawiającego się Państwa, w którym ma ona miejsce zamieszkania lub siedzibę, albo jeżeli w danej sprawie mają zastosowanie postanowienia artykułu 24 ustęp 1 – właściwemu organowi Umawiającego się Państwa, którego jest obywatelem. Sprawa powinna być przedstawiona w ciągu trzech lat, licząc od pierwszego urzędowego zawiadomienia o czynności pociągającej za sobą opodatkowanie niezgodne z postanowieniami niniejszej konwencji.

2. Właściwy organ, jeżeli uzna zarzut za uzasadniony, ale nie może sam spowodować zadowalającego rozwiązania, podejmie starania, aby przypadek ten uregulować w drodze wzajemnego porozumienia z właściwym organem drugiego Umawiającego się Państwa, tak aby uniknąć opodatkowania niezgodnego z niniejszą konwencją. Każde osiągnięte porozumienie będzie zrealizowane bez względu na terminy zawite, przewidziane w ustawodawstwie wewnętrznym Umawiających się Państw.

3. Właściwe organy Umawiających się Państw będą czynić starania, aby w drodze wzajemnego porozumienia usuwać trudności lub wątpliwości, które mogą powstawać przy interpretacji lub stosowaniu niniejszej konwencji. Mogą one również konsultować się wzajemnie w celu zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu w przypadkach, które nie są uregulowane w niniejszej konwencji.

4. Właściwe organy Umawiających się Państw mogą porozumiewać się bezpośrednio w celu osiągnięcia porozumienia w sprawach, o których mowa w poprzednich ustępach. Jeżeli w celu osiągnięcia porozumienia zaistnieje potrzeba bezpośredniej wymiany opinii, może to nastąpić w ramach komisji złożonej z przedstawicieli właściwych organów Umawiających się Państw.

Artykuł 26
Wymiana informacji

1. Właściwe organy Umawiających się Państw będą wymieniały informacje, konieczne do stosowania postanowień niniejszej konwencji, a także informacje o ustawodawstwie wewnętrznym Umawiających się Państw, dotyczące podatków wymienionych w niniejszej konwencji, w takim zakresie, w jakim opodatkowanie, jakie ono przewiduje, nie jest sprzeczne z konwencją. Wymiana informacji nie jest ograniczona postanowieniami artykułu 1. Wszelkie informacje uzyskane przez Umawiające się Państwo będą stanowiły tajemnicę na takiej samej zasadzie, jak informacje uzyskane przy zastosowaniu ustawodawstwa wewnętrznego tego Państwa i będą udzielane tylko osobom i organom (w tym organom sądowym albo administracyjnym) zajmującym się ustalaniem, poborem albo ściąganiem podatków, których dotyczy konwencja, lub organom rozpatrującym środki odwoławcze w sprawach tych podatków. Wyżej wymienione osoby lub organy będą wykorzystywać informacje tylko w tych celach. Mogą one udostępnić te informacje w postępowaniu sądowym lub do wydawania orzeczeń.

2. Postanowienia ustępu 1 nie mogą być w żadnym przypadku interpretowane tak, jak gdyby zobowiązywały właściwe organy Umawiających się Państw do:
a)  stosowania środków administracyjnych, które nie są zgodne z ustawodawstwem lub praktyką administracyjną tego lub drugiego Umawiającego się Państwa;
b) udzielania informacji, których uzyskanie nie byłoby możliwe na podstawie własnego ustawodawstwa albo w ramach normalnej praktyki administracyjnej tego lub drugiego Umawiającego się Państwa;
c)  udzielania informacji, które ujawniłyby tajemnicę handlową, gospodarczą, przemysłową lub zawodową albo tryb działalności przedsiębiorstw, lub informacji, których udzielanie byłoby sprzeczne z porządkiem publicznym.

Artykuł 27
Przedstawiciele dyplomatyczni i urzędnicy konsularni

Żadne postanowienia niniejszej konwencji nie naruszają przywilejów podatkowych przysługujących przedstawicielom dyplomatycznym lub urzędnikom konsularnym na podstawie ogólnych zasad prawa międzynarodowego lub postanowień umów szczególnych.

Artykuł 28
Wejście w życie

1. Rządy Umawiających się Państw dokonają wymiany not o spełnieniu swych wymogów konstytucyjnych niezbędnych dla wejścia w życie niniejszej konwencji.

2. Niniejsza konwencja wejdzie w życie w dniu otrzymania późniejszej z not, o których mowa w ustępie 1, a jej postanowienia będą miały zastosowanie:
a)  w Polsce:
w zakresie podatków od dochodu osiąganego w roku następującym bezpośrednio po roku, w którym konwencja wejdzie w życie, i za następne lata;

b) w Bangladeszu:
za każdy rok obrachunkowy rozpoczynający się w dniu 1 lipca lub po tym dniu w roku kalendarzowym rozpoczynającym się bezpośrednio po roku, w którym konwencja wejdzie w życie.

Artykuł 29
Wypowiedzenie

1. Niniejsza konwencja pozostanie w mocy do czasu jej wypowiedzenia przez Umawiające się Państwo. Każde Umawiające się Państwo może wypowiedzieć konwencję, przekazując w drodze dyplomatycznej notę o wypowiedzeniu najpóźniej z dniem 30 czerwca każdego roku kalendarzowego rozpoczynającego się po upływie pięciu lat od daty wejścia w życie niniejszej konwencji. W takim wypadku konwencja przestanie obowiązywać:

a)  w Polsce:
za każdy rok obrachunkowy, rozpoczynający się w dniu 1 stycznia lub po tym dniu, w roku kalendarzowym następującym po roku, w którym przekazana została nota o wypowiedzeniu;

b) w Bangladeszu:
za każdy rok obrachunkowy, rozpoczynający się w dniu 1 lipca lub po tym dniu, w roku kalendarzowym następującym po roku, w którym przekazana została nota o wypowiedzeniu.

Na dowód czego niżej podpisani, należycie w tym celu upoważnieni, podpisali niniejszą konwencję.

Sporządzono w Warszawie dnia 8 lipca 1997 r. w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach, każdy w języku angielskim.

Po zaznajomieniu się z powyższą konwencją, w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej oświadczam, że:
–    została ona uznana za słuszną zarówno w całości, jak i każde z postanowień w niej zawartych,
–    jest przyjęta, ratyfikowana i potwierdzona,
–    będzie niezmiennie zachowywana.

Na dowód czego wydany został akt niniejszy, opatrzony pieczęcią Rzeczypospolitej Polskiej.

Dano w Warszawie dnia 23 grudnia 1998 r.

Dodaj komentarz

Musisz się zalogować aby dodać komentarz