|wtorek, Maj 22, 2018
>> Home » Ordynacja podatkowa » Ordynacja podatkowa 2016 (Dz.U. 2015, poz. 613 ze zm.)

WERSJA 2016
Spis treściInformacje o akcie prawnymInformacje o aktualizacjachObwieszczenia
Rozwiń spis treści
Dział I PRZEPISY OGÓLNE
Dział II ORGANY PODATKOWE I ICH WŁAŚCIWOŚĆ
Rozdział 1 Organy podatkowe
Rozdział 1a Interpretacje przepisów prawa podatkowego
Rozdział 2 Właściwość organów podatkowych
Dział IIa POROZUMIENIA W SPRAWACH USTALENIA CEN TRANSAKCYJNYCH
Dział III ZOBOWIĄZANIA PODATKOWE
Rozdział 1 Powstawanie zobowiązania podatkowego
Rozdział 2 Odpowiedzialność podatnika, płatnika i inkasenta
Rozdział 3 Zabezpieczenie wykonania zobowiązań podatkowych
Rozdział 4 Terminy płatności
Rozdział 5 Zaległość podatkowa
Rozdział 6 Odsetki za zwłokę i opłata prolongacyjna
Rozdział 7 Wygaśnięcie zobowiązań podatkowych
Rozdział 7a Ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych
Rozdział 8 Przedawnienie
Rozdział 9 Nadpłata
Rozdział 9a Podpisywanie deklaracji
Rozdział 10 Korekta deklaracji
Rozdział 11 Informacje podatkowe
Rozdział 12 Rachunki
Rozdział 13 Odpowiedzialność solidarna
Rozdział 14 Prawa i obowiązki następców prawnych oraz podmiotów przekształconych
Rozdział 15 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich
Dział IV POSTĘPOWANIE PODATKOWE
Rozdział 1 Zasady ogólne
Rozdział 2 Wyłączenie pracownika organu podatkowego oraz organu podatkowego
Rozdział 3 Strona
Rozdział 3a Pełnomocnictwo
Rozdział 4 Załatwianie spraw
Rozdział 5 Doręczenia
Rozdział 6 Wezwania
Rozdział 7 Przywrócenie terminu
Rozdział 8 Wszczęcie postępowania
Rozdział 9 Metryki, protokoły i adnotacje
Rozdział 10 Udostępnianie akt
Rozdział 11 Dowody
Rozdział 11a Rozprawa
Rozdział 12 Zawieszenie postępowania
Rozdział 13 Decyzje
Rozdział 14 Postanowienia
Rozdział 15 Odwołania
Rozdział 16 Zażalenia
Rozdział 16a Wykonanie decyzji
Rozdział 17 Wznowienie postępowania
Rozdział 18 Stwierdzenie nieważności decyzji
Rozdział 19 Uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej
Rozdział 20 Wygaśnięcie decyzji
Rozdział 21 Odpowiedzialność odszkodowawcza
Rozdział 22 Kary porządkowe
Rozdział 23 Koszty postępowania
Dział V CZYNNOŚCI SPRAWDZAJĄCE
Dział VI KONTROLA PODATKOWA
Dział VII TAJEMNICA SKARBOWA
Dział VIIa WYMIANA INFORMACJI PODATKOWYCH Z INNYMI PAŃSTWAMI
Rozdział 1 Zasady ogólne wymiany informacji podatkowych
Rozdział 2 Szczegółowe zasady wymiany informacji podatkowych z państwami członkowskimi Unii Europejskiej
Rozdział 3 Szczegółowe zasady wymiany informacji o przychodach (dochodach) z oszczędności
Dział VIII PRZEPISY KARNE
Dział VIIIa ZAŚWIADCZENIA
Dział IX ZMIANY W PRZEPISACH OBOWIĄZUJĄCYCH, PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Rozdział 1 Zmiany w przepisach obowiązujących
Rozdział 2 Przepisy przejściowe
Rozdział 3 Przepisy końcowe
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa
Dz. U.: 2015, poz. 613
Data aktu: 29 sierpnia 1997 r.
Data ogłoszenia: 6 maja 2015 r.
Wejście w życie: 13 listopada 1997 r., 1 stycznia 1998 r.
WERSJA OBOWIĄZUJĄCA OD: 1 stycznia 2016 r.
AKTUALNOŚĆ ZWERYFIKOWANO: 15 grudnia 2015 r.
 NOWOŚĆ! Wszystkie opublikowane na portalu wersje aktu prawnego, akty wykonawcze i pliki PDF w jednym miejscu! KLIKNIJ TUTAJ 

Ordynacja podatkowa 2016 (Dz.U. 2015, poz. 613 ze zm.) 

Dział III
ZOBOWIĄZANIA PODATKOWE

Rozdział 1
Powstawanie zobowiązania podatkowego

Art. 21. § 1. Zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem:

1) zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania;

2) doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania.

§ 2. Jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w § 1 pkt 1, podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, z zastrzeżeniem § 3.

§ 3. Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, albo powstałego zobowiązania nie wykazano, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego.

§ 3a. Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że w złożonej deklaracji wykazano nieprawidłową kwotę zwrotu podatku lub kwotę podatku naliczonego przeniesionego do rozliczenia lub kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług do odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych, w deklaracji nie wykazano tych kwot albo podatnik nie złożył deklaracji, mimo ciążącego na nim obowiązku, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa prawidłową wysokość zwrotu podatku lub nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych.

§ 4. Przepisy § 3 i art. 53a stosuje się odpowiednio, gdy podatnik lub inny podmiot jest obowiązany do zapłaty podatku, zaliczki na podatek lub raty podatku bez złożenia deklaracji, a obowiązku tego nie wykonał w całości lub w części.

§ 5. Jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w § 1 pkt 2, ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym.

Art. 21a. Podatnik, który zamierza skorzystać z ulgi podatkowej, której warunkiem, określonym w odrębnych przepisach, jest brak zaległości podatkowych, może złożyć wniosek do właściwego organu podatkowego o przeprowadzenie postępowania podatkowego. Do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego przepis art. 21 § 3 stosuje się odpowiednio.

Art. 21b. Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik osiągnął dochód, przychód lub zysk w wysokości niepowodującej powstania zobowiązania podatkowego, organ wydaje decyzję, w której określa wysokość tego dochodu, przychodu lub zysku.

Art. 22. § 1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, w przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników:

1) zaniechać w całości lub w części poboru podatków, określając rodzaj podatku, okres, w którym następuje zaniechanie, i grupy podatników, których dotyczy zaniechanie;

2) zwolnić niektóre grupy płatników z obowiązku pobierania podatków lub zaliczek na podatki oraz określić termin wpłacenia podatku i wynikające z tego zwolnienia obowiązki informacyjne podatników, chyba że podatnik jest obowiązany do dokonania rocznego lub innego okresowego rozliczenia tego podatku.

§ 1a. Rozporządzenie, o którym mowa w § 1 pkt 1, dotyczące zaniechania poboru podatku od podatników prowadzących działalność gospodarczą, którzy w wyniku zaniechania poboru podatku staną się beneficjentami pomocy w rozumieniu przepisów o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, stanowiące pomoc publiczną, zawiera program pomocowy, określający przeznaczenie i warunki dopuszczalności pomocy publicznej.

§ 2. Organ podatkowy, na wniosek podatnika, może zwolnić płatnika z obowiązku pobrania podatku, jeżeli:

1) pobranie podatku zagraża ważnym interesom podatnika, a w szczególności jego egzystencji, lub

2) podatnik uprawdopodobni, że pobrany podatek byłby niewspółmiernie wysoki w stosunku do podatku należnego za rok podatkowy lub inny okres rozliczeniowy.

§ 2a. Organ podatkowy, na wniosek podatnika, ogranicza pobór zaliczek na podatek, jeżeli podatnik uprawdopodobni, że zaliczki obliczone według zasad określonych w ustawach podatkowych byłyby niewspółmiernie wysokie w stosunku do podatku należnego od dochodu lub zysku przewidywanego na dany rok podatkowy.

§ 3. (uchylony)

§ 4. (uchylony)

§ 5. W przypadku wydania decyzji na podstawie § 2 organ podatkowy określa termin wpłacenia przez podatnika podatku lub zaliczki na podatek, chyba że podatnik jest obowiązany do dokonania rocznego lub innego okresowego rozliczenia tego podatku.

§ 6. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, właściwość rzeczową organów podatkowych w sprawach wymienionych w § 2 i 2a.

Art. 23. § 1. Organ podatkowy określa podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, jeżeli:

1) brak jest ksiąg podatkowych lub innych danych niezbędnych do jej określenia lub

2) dane wynikające z ksiąg podatkowych nie pozwalają na określenie podstawy opodatkowania, lub

3) podatnik naruszył warunki uprawniające do korzystania ze zryczałtowanej formy opodatkowania.

§ 2. Organ podatkowy odstąpi od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, jeżeli:

1) pomimo braku ksiąg podatkowych dowody uzyskane w toku postępowania, pozwalają na określenie podstawy opodatkowania;

2) dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, pozwalają na określenie podstawy opodatkowania.

§ 3. Podstawę opodatkowania określa się w drodze oszacowania, stosując w szczególności następujące metody:

1) porównawczą wewnętrzną – polegającą na porównaniu wysokości obrotów w tym samym przedsiębiorstwie za poprzednie okresy, w których znana jest wysokość obrotu;

2) porównawczą zewnętrzną – polegającą na porównaniu wysokości obrotów w innych przedsiębiorstwach prowadzących działalność o podobnym zakresie i w podobnych warunkach;

3) remanentową – polegającą na porównaniu wartości majątku przedsiębiorstwa na początku i na końcu okresu, z uwzględnieniem wskaźnika szybkości obrotu;

4) produkcyjną – polegającą na ustaleniu zdolności produkcyjnej przedsiębiorstwa;

5) kosztową – polegającą na ustaleniu wysokości obrotu na podstawie wysokości kosztów poniesionych przez przedsiębiorstwo, z uwzględnieniem wskaźnika udziałów tych kosztów w obrocie;

6) udziału dochodu w obrocie – polegającą na ustaleniu wysokości dochodów ze sprzedaży określonych towarów i wykonywania określonych usług, z uwzględnieniem wysokości udziału tej sprzedaży (wykonanych usług) w całym obrocie.

§ 4. (uchylony).

§ 5. Określenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania powinno zmierzać do określenia jej w wysokości zbliżonej do rzeczywistej podstawy opodatkowania. Organ podatkowy, określając podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, uzasadnia wybór metody oszacowania.

Art. 23a. Jeżeli podstawa opodatkowania została określona w drodze oszacowania, a podatnik jest zobowiązany do wpłaty zaliczek na podatek, organ podatkowy określa wysokość zaliczek, za okres, za który podstawa opodatkowania została oszacowana, proporcjonalnie do wysokości zobowiązania podatkowego za cały rok podatkowy lub inny okres rozliczeniowy. Przepis art. 53a stosuje się odpowiednio.

Art. 24. Organ podatkowy, w drodze decyzji, określa wysokość straty poniesionej przez podatnika, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ ten stwierdzi, że podatnik nie złożył deklaracji, nie wykazał w deklaracji straty lub wysokość poniesionej straty różni się od wysokości wykazanej w deklaracji, a poniesienie straty zgodnie z przepisami prawa podatkowego uprawnia do skorzystania z ulg podatkowych.

Art. 24a. (uchylony)

Art. 24b. (uchylony)

Art. 25. (uchylony)