|poniedziałek, Kwiecień 22, 2019
>> Home » aktualizacja » Kodeks cywilny 2019 (Dz.U. 2018, poz. 1025)

KODEKSY
Spis treściInformacje o akcie prawnymInformacje o aktualizacjach
Rozwiń spis treści
KSIĘGA PIERWSZA CZĘŚĆ OGÓLNA
TYTUŁ I PRZEPISY WSTĘPNE

TYTUŁ II OSOBY
DZIAŁ I Osoby fizyczne
Rozdział I Zdolność prawna i zdolność do czynności prawnych

Rozdział II Miejsce zamieszkania
Rozdział III Uznanie za zmarłego
DZIAŁ II Osoby prawne
DZIAŁ III Przedsiębiorcy i ich oznaczenia
TYTUŁ III MIENIE
TYTUŁ IV CZYNNOŚCI PRAWNE
DZIAŁ I Przepisy ogólne

DZIAŁ II Zawarcie umowy
DZIAŁ III Forma czynności prawnych
DZIAŁ IV Wady oświadczenia woli
DZIAŁ V Warunek
DZIAŁ VI Przedstawicielstwo
Rozdział I Przepisy ogólne

Rozdział II Pełnomocnictwo
Rozdział III Prokura
TYTUŁ V TERMIN
TYTUŁ VI PRZEDAWNIENIE ROSZCZEŃ
------------------------------------------------------------
KSIĘGA DRUGA WŁASNOŚĆ I INNE PRAWA RZECZOWE
TYTUŁ I WŁASNOŚĆ
DZIAŁ I Przepisy ogólne

DZIAŁ II Treść i wykonywanie własności
DZIAŁ III Nabycie i utrata własności
Rozdział I Przeniesienie własności

Rozdział II Zasiedzenie
Rozdział III Inne wypadki nabycia i utraty własności
DZIAŁ IV Współwłasność
DZIAŁ V Ochrona własności
TYTUŁ II UŻYTKOWANIE WIECZYSTE
TYTUŁ III PRAWA RZECZOWE OGRANICZONE
DZIAŁ I Przepisy ogólne

DZIAŁ II Użytkowanie
Rozdział I Przepisy ogólne

Rozdział II Użytkowanie przez osoby fizyczne
Rozdział III Użytkowanie przez rolnicze spółdzielnie produkcyjne
Rozdział IV Inne wypadki użytkowania
DZIAŁ III Służebności
Rozdział I Służebności gruntowe

Rozdział II Służebności osobiste
Rozdział III Służebność przesyłu
DZIAŁ IV Zastaw
Rozdział I Zastaw na rzeczach ruchomych

Rozdział II Zastaw na prawach
TYTUŁ IV POSIADANIE
------------------------------------------------------------------------------
KSIĘGA TRZECIA ZOBOWIĄZANIA
TYTUŁ I PRZEPISY OGÓLNE

TYTUŁ II WIELOŚĆ DŁUŻNIKÓW ALBO WIERZYCIELI
DZIAŁ I Zobowiązania solidarne

DZIAŁ II Zobowiązania podzielne i niepodzielne
TYTUŁ III OGÓLNE PRZEPISY O ZOBOWIĄZANIACH UMOWNYCH
TYTUŁ IV (uchylony).
TYTUŁ V BEZPODSTAWNE WZBOGACENIE
TYTUŁ VI CZYNY NIEDOZWOLONE
TYTUŁ VI(1) ODPOWIEDZIALNOŚĆ ZA SZKODĘ WYRZĄDZONĄ PRZEZ PRODUKT ...
TYTUŁ VII WYKONANIE ZOBOWIĄZAŃ I SKUTKI ICH NIEWYKONANIA
DZIAŁ I Wykonanie zobowiązań

DZIAŁ II Skutki niewykonania zobowiązań
DZIAŁ III Wykonanie i skutki niewykonania zobowiązań z umów wzajemnych
TYTUŁ VIII POTRĄCENIE, ODNOWIENIE, ZWOLNIENIE Z DŁUGU
TYTUŁ IX ZMIANA WIERZYCIELA LUB DŁUŻNIKA
DZIAŁ I Zmiana wierzyciela

DZIAŁ II Zmiana dłużnika
TYTUŁ X OCHRONA WIERZYCIELA W RAZIE NIEWYPŁACALNOŚCI DŁUŻNIKA
TYTUŁ XI SPRZEDAŻ
DZIAŁ I Przepisy ogólne

DZIAŁ II Rękojmia za wady
Dział II(1) Roszczenie sprzedawcy w związku z wadliwością rzeczy ...
DZIAŁ III Gwarancja przy sprzedaży
DZIAŁ IV Szczególne rodzaje sprzedaży
Rozdział I Sprzedaż na raty

Rozdział II Zastrzeżenie własności rzeczy sprzedanej. Sprzedaż na próbę
Rozdział III Prawo odkupu
Rozdział IV Prawo pierwokupu
TYTUŁ XII ZAMIANA
TYTUŁ XIII DOSTAWA
TYTUŁ XIV KONTRAKTACJA
TYTUŁ XV UMOWA O DZIEŁO
TYTUŁ XVI UMOWA O ROBOTY BUDOWLANE
TYTUŁ XVII NAJEM I DZIERŻAWA
DZIAŁ I Najem
Rozdział I Przepisy ogólne

Rozdział II Najem lokalu
DZIAŁ II Dzierżawa
TYTUŁ XVII(1) UMOWA LEASINGU
TYTUŁ XVIII UŻYCZENIE
TYTUŁ XIX POŻYCZKA
TYTUŁ XX UMOWA RACHUNKU BANKOWEGO
TYTUŁ XXI ZLECENIE
TYTUŁ XXII PROWADZENIE CUDZYCH SPRAW BEZ ZLECENIA
TYTUŁ XXIII UMOWA AGENCYJNA
TYTUŁ XXIV UMOWA KOMISU
TYTUŁ XXV UMOWA PRZEWOZU
DZIAŁ I Przepisy ogólne

DZIAŁ II Przewóz osób
DZIAŁ III Przewóz rzeczy
TYTUŁ XXVI UMOWA SPEDYCJI
TYTUŁ XXVII UMOWA UBEZPIECZENIA
DZIAŁ I Przepisy ogólne

DZIAŁ II Ubezpieczenia majątkowe
DZIAŁ III Ubezpieczenia osobowe
TYTUŁ XXVIII PRZECHOWANIE
TYTUŁ XXIX ODPOWIEDZIALNOŚĆ, PRAWO ZASTAWU I PRZEDAWNIENIE ROSZCZEŃ ...
TYTUŁ XXX UMOWA SKŁADU
TYTUŁ XXXI SPÓŁKA
TYTUŁ XXXII PORĘCZENIE
TYTUŁ XXXIII DAROWIZNA
TYTUŁ XXXIII(1) PRZEKAZANIE NIERUCHOMOŚCI
TYTUŁ XXXIV RENTA I DOŻYWOCIE
DZIAŁ I Renta

DZIAŁ II Dożywocie
TYTUŁ XXXV UGODA
TYTUŁ XXXVI PRZYRZECZENIE PUBLICZNE
TYTUŁ XXXVII PRZEKAZ I PAPIERY WARTOŚCIOWE
DZIAŁ I Przekaz

DZIAŁ II Papiery wartościowe
-------------------------------------------------------------------------------------
KSIĘGA CZWARTA SPADKI
TYTUŁ I PRZEPISY OGÓLNE

TYTUŁ II DZIEDZICZENIE USTAWOWE
TYTUŁ III ROZRZĄDZENIA NA WYPADEK ŚMIERCI
DZIAŁ I Testament
Rozdział I Przepisy ogólne

Rozdział II Forma testamentu
Oddział 1 Testamenty zwykłe
Oddział 2 Testamenty szczególne
Oddział 3 Przepisy wspólne dla testamentów zwykłych i szczególnych

DZIAŁ II Powołanie spadkobiercy
DZIAŁ III Zapis i polecenie
Rozdział I Zapis zwykły

Rozdział II Zapis windykacyjny
Rozdział III Polecenie
DZIAŁ IV Wykonawca testamentu
TYTUŁ IV ZACHOWEK
TYTUŁ V PRZYJĘCIE I ODRZUCENIE SPADKU
TYTUŁ VI STWIERDZENIE NABYCIA SPADKU LUB PRZEDMIOTU ZAPISU ...
TYTUŁ VII ODPOWIEDZIALNOŚĆ ZA DŁUGI SPADKOWE
TYTUŁ VIII WSPÓLNOŚĆ MAJĄTKU SPADKOWEGO I DZIAŁ SPADKU
TYTUŁ IX UMOWY DOTYCZĄCE SPADKU
TYTUŁ X PRZEPISY SZCZEGÓLNE O DZIEDZICZENIU GOSPODARSTW ROLNYCH
Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny
Dz. U.: 2018, poz. 1025
Data aktu: 23 kwietnia 1964 r.
WERSJA OBOWIĄZUJĄCA OD: 1 marca 2019 r.
AKTUALNOŚĆ ZWERYFIKOWANO: 5 marca 2019 r.

Kodeks cywilny 2019 (Dz.U. 2018, poz. 1025) 

TYTUŁ VI
CZYNY NIEDOZWOLONE

Art. 415.
Kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia.

Art. 416.
Osoba prawna jest obowiązana do naprawienia szkody wyrządzonej z winy jej organu.

Art. 417.
§ 1. Za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa.
§ 2. Jeżeli wykonywanie zadań z zakresu władzy publicznej zlecono, na podstawie porozumienia, jednostce samorządu terytorialnego albo innej osobie prawnej, solidarną odpowiedzialność za wyrządzoną szkodę ponosi ich wykonawca oraz zlecająca je jednostka samorządu terytorialnego albo Skarb Państwa.

Art. 4171.
§ 1. Jeżeli szkoda została wyrządzona przez wydanie aktu normatywnego, jej naprawienia można żądać po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu niezgodności tego aktu z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub ustawą.
§ 2. Jeżeli szkoda została wyrządzona przez wydanie prawomocnego orzeczenia lub ostatecznej decyzji, jej naprawienia można żądać po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu ich niezgodności z prawem, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Odnosi się to również do wypadku, gdy prawomocne orzeczenie lub ostateczna decyzja zostały wydane na podstawie aktu normatywnego niezgodnego z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub ustawą.
§ 3. Jeżeli szkoda została wyrządzona przez niewydanie orzeczenia lub decyzji, gdy obowiązek ich wydania przewiduje przepis prawa, jej naprawienia można żądać po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu niezgodności z prawem niewydania orzeczenia lub decyzji, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.
§ 4. Jeżeli szkoda została wyrządzona przez niewydanie aktu normatywnego, którego obowiązek wydania przewiduje przepis prawa, niezgodność z prawem niewydania tego aktu stwierdza sąd rozpoznający sprawę o naprawienie szkody.

Art. 4172.
Jeżeli przez zgodne z prawem wykonywanie władzy publicznej została wyrządzona szkoda na osobie, poszkodowany może żądać całkowitego lub częściowego jej naprawienia oraz zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę, gdy okoliczności, a zwłaszcza niezdolność poszkodowanego do pracy lub jego ciężkie położenie materialne, wskazują, że wymagają tego względy słuszności.

Art. 418.
(utracił moc).

Art. 419.
(uchylony).

Art. 420.
(uchylony).

Art. 4201.
(uchylony).

Art. 4202.
(uchylony).

Art. 421.
Przepisów art. 417, art. 4171 i art. 4172 nie stosuje się, jeżeli odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną przy wykonywaniu władzy publicznej jest uregulowana w przepisach szczególnych.

Art. 422.
Za szkodę odpowiedzialny jest nie tylko ten, kto ją bezpośrednio wyrządził, lecz także ten, kto inną osobę do wyrządzenia szkody nakłonił albo był jej pomocny, jak również ten, kto świadomie skorzystał z wyrządzonej drugiemu szkody.

Art. 423.
Kto działa w obronie koniecznej, odpierając bezpośredni i bezprawny zamach na jakiekolwiek dobro własne lub innej osoby, ten nie jest odpowiedzialny za szkodę wyrządzoną napastnikowi.

Art. 424.
Kto zniszczył lub uszkodził cudzą rzecz albo zabił lub zranił cudze zwierzę w celu odwrócenia od siebie lub od innych niebezpieczeństwa grożącego bezpośrednio od tej rzeczy lub zwierzęcia, ten nie jest odpowiedzialny za wynikłą stąd szkodę, jeżeli niebezpieczeństwa sam nie wywołał, a niebezpieczeństwu nie można było inaczej zapobiec i jeżeli ratowane dobro jest oczywiście ważniejsze aniżeli dobro naruszone.

Art. 425.
§ 1. Osoba, która z jakichkolwiek powodów znajduje się w stanie wyłączającym świadome albo swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli, nie jest odpowiedzialna za szkodę w tym stanie wyrządzoną.
§ 2. Jednakże kto uległ zakłóceniu czynności psychicznych wskutek użycia napojów odurzających albo innych podobnych środków, ten obowiązany jest do naprawienia szkody, chyba że stan zakłócenia został wywołany bez jego winy.

Art. 426.
Małoletni, który nie ukończył lat trzynastu, nie ponosi odpowiedzialności za wyrządzoną szkodę.

Art. 427.
Kto z mocy ustawy lub umowy jest zobowiązany do nadzoru nad osobą, której z powodu wieku albo stanu psychicznego lub cielesnego winy poczytać nie można, ten obowiązany jest do naprawienia szkody wyrządzonej przez tę osobę, chyba że uczynił zadość obowiązkowi nadzoru albo że szkoda byłaby powstała także przy starannym wykonywaniu nadzoru. Przepis ten stosuje się również do osób wykonywających bez obowiązku ustawowego ani umownego stałą pieczę nad osobą, której z powodu wieku albo stanu psychicznego lub cielesnego winy poczytać nie można.

Art. 428.
Gdy sprawca z powodu wieku albo stanu psychicznego lub cielesnego nie jest odpowiedzialny za szkodę, a brak jest osób zobowiązanych do nadzoru albo gdy nie można od nich uzyskać naprawienia szkody, poszkodowany może żądać całkowitego lub częściowego naprawienia szkody od samego sprawcy, jeżeli z okoliczności, a zwłaszcza z porównania stanu majątkowego poszkodowanego i sprawcy, wynika, że wymagają tego zasady współżycia społecznego.

Art. 429.
Kto powierza wykonanie czynności drugiemu, ten jest odpowiedzialny za szkodę wyrządzoną przez sprawcę przy wykonywaniu powierzonej mu czynności, chyba że nie ponosi winy w wyborze albo że wykonanie czynności powierzył osobie, przedsiębiorstwu lub zakładowi, które w zakresie swej działalności zawodowej trudnią się wykonywaniem takich czynności.

Art. 430.
Kto na własny rachunek powierza wykonanie czynności osobie, która przy wykonywaniu tej czynności podlega jego kierownictwu i ma obowiązek stosować się do jego wskazówek, ten jest odpowiedzialny za szkodę wyrządzoną z winy tej osoby przy wykonywaniu powierzonej jej czynności.

Art. 431.
§ 1. Kto zwierzę chowa albo się nim posługuje, obowiązany jest do naprawienia wyrządzonej przez nie szkody niezależnie od tego, czy było pod jego nadzorem, czy też zabłąkało się lub uciekło, chyba że ani on, ani osoba, za którą ponosi odpowiedzialność, nie ponoszą winy.
§ 2. Chociażby osoba, która zwierzę chowa lub się nim posługuje, nie była odpowiedzialna według przepisów paragrafu poprzedzającego, poszkodowany może od niej żądać całkowitego lub częściowego naprawienia szkody, jeżeli z okoliczności, a zwłaszcza z porównania stanu majątkowego poszkodowanego i tej osoby, wynika, że wymagają tego zasady współżycia społecznego.

Art. 432.
§ 1. Posiadacz gruntu może zająć cudze zwierzę, które wyrządza szkodę na gruncie, jeżeli zajęcie jest potrzebne do zabezpieczenia roszczenia o naprawienie szkody.
§ 2. Na zajętym zwierzęciu posiadacz gruntu uzyskuje ustawowe prawo zastawu dla zabezpieczenia należnego mu naprawienia szkody oraz kosztów żywienia i utrzymania zwierzęcia.
§ 3. (uchylony).

Art. 433.
Za szkodę wyrządzoną wyrzuceniem, wylaniem lub spadnięciem jakiegokolwiek przedmiotu z pomieszczenia jest odpowiedzialny ten, kto pomieszczenie zajmuje, chyba że szkoda nastąpiła wskutek siły wyższej albo wyłącznie z winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, za którą zajmujący pomieszczenie nie ponosi odpowiedzialności i której działaniu nie mógł zapobiec.

Art. 434.
Za szkodę wyrządzoną przez zawalenie się budowli lub oderwanie się jej części odpowiedzialny jest samoistny posiadacz budowli, chyba że zawalenie się budowli lub oderwanie się jej części nie wynikło ani z braku utrzymania budowli w należytym stanie, ani z wady w budowie.

Art. 435.
§ 1. Prowadzący na własny rachunek przedsiębiorstwo lub zakład wprawiany w ruch za pomocą sił przyrody (pary, gazu, elektryczności, paliw płynnych itp.) ponosi odpowiedzialność za szkodę na osobie lub mieniu, wyrządzoną komukolwiek przez ruch przedsiębiorstwa lub zakładu, chyba że szkoda nastąpiła wskutek siły wyższej albo wyłącznie z winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, za którą nie ponosi odpowiedzialności.
§ 2. Przepis powyższy stosuje się odpowiednio do przedsiębiorstw lub zakładów wytwarzających środki wybuchowe albo posługujących się takimi środkami.

Art. 436.
§ 1. Odpowiedzialność przewidzianą w artykule poprzedzającym ponosi również samoistny posiadacz mechanicznego środka komunikacji poruszanego za pomocą sił przyrody. Jednakże gdy posiadacz samoistny oddał środek komunikacji w posiadanie zależne, odpowiedzialność ponosi posiadacz zależny.
§ 2. W razie zderzenia się mechanicznych środków komunikacji poruszanych za pomocą sił przyrody wymienione osoby mogą wzajemnie żądać naprawienia poniesionych szkód tylko na zasadach ogólnych. Również tylko na zasadach ogólnych osoby te są odpowiedzialne za szkody wyrządzone tym, których przewożą z grzeczności.

Art. 437.
Nie można wyłączyć ani ograniczyć z góry odpowiedzialności określonej w dwóch artykułach poprzedzających.

Art. 438.
Kto w celu odwrócenia grożącej drugiemu szkody albo w celu odwrócenia wspólnego niebezpieczeństwa przymusowo lub nawet dobrowolnie poniósł szkodę majątkową, może żądać naprawienia poniesionych strat w odpowiednim stosunku od osób, które z tego odniosły korzyść.

Art. 439.
Ten, komu wskutek zachowania się innej osoby, w szczególności wskutek braku należytego nadzoru nad ruchem kierowanego przez nią przedsiębiorstwa lub zakładu albo nad stanem posiadanego przez nią budynku lub innego urządzenia, zagraża bezpośrednio szkoda, może żądać, ażeby osoba ta przedsięwzięła środki niezbędne do odwrócenia grożącego niebezpieczeństwa, a w razie potrzeby także, by dała odpowiednie zabezpieczenie.

Art. 440.
W stosunkach między osobami fizycznymi zakres obowiązku naprawienia szkody może być stosownie do okoliczności ograniczony, jeżeli ze względu na stan majątkowy poszkodowanego lub osoby odpowiedzialnej za szkodę wymagają takiego ograniczenia zasady współżycia społecznego.

Art. 441.
§ 1. Jeżeli kilka osób ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną czynem niedozwolonym, ich odpowiedzialność jest solidarna.
§ 2. Jeżeli szkoda była wynikiem działania lub zaniechania kilku osób, ten, kto szkodę naprawił, może żądać od pozostałych zwrotu odpowiedniej części zależnie od okoliczności, a zwłaszcza od winy danej osoby oraz od stopnia, w jakim przyczyniła się do powstania szkody.
§ 3. Ten, kto naprawił szkodę, za którą jest odpowiedzialny mimo braku winy, ma zwrotne roszczenie do sprawcy, jeżeli szkoda powstała z winy sprawcy.

Art. 442.
(uchylony).

Art. 4421.
§ 1. Roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się albo przy zachowaniu należytej staranności mógł się dowiedzieć o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę.
§ 2. Jeżeli szkoda wynikła ze zbrodni lub występku, roszczenie o naprawienie szkody ulega przedawnieniu z upływem lat dwudziestu od dnia popełnienia przestępstwa bez względu na to, kiedy poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia.
§ 3. W razie wyrządzenia szkody na osobie, przedawnienie nie może skończyć się wcześniej niż z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia.
§ 4. Przedawnienie roszczeń osoby małoletniej o naprawienie szkody na osobie nie może skończyć się wcześniej niż z upływem lat dwóch od uzyskania przez nią pełnoletności.

Art. 443.
Okoliczność, że działanie lub zaniechanie, z którego szkoda wynikła, stanowiło niewykonanie lub nienależyte wykonanie istniejącego uprzednio zobowiązania, nie wyłącza roszczenia o naprawienie szkody z tytułu czynu niedozwolonego, chyba że z treści istniejącego uprzednio zobowiązania wynika co innego.

Art. 444.
§ 1. W razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Na żądanie poszkodowanego zobowiązany do naprawienia szkody powinien wyłożyć z góry sumę potrzebną na koszty leczenia, a jeżeli poszkodowany stał się inwalidą, także sumę potrzebną na koszty przygotowania do innego zawodu.
§ 2. Jeżeli poszkodowany utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej albo jeżeli zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość, może on żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody odpowiedniej renty.
§ 3. Jeżeli w chwili wydania wyroku szkody nie da się dokładnie ustalić, poszkodowanemu może być przyznana renta tymczasowa.

Art. 445.
§ 1. W wypadkach przewidzianych w artykule poprzedzającym sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.
§ 2. Przepis powyższy stosuje się również w wypadku pozbawienia wolności oraz w wypadku skłonienia za pomocą podstępu, gwałtu lub nadużycia stosunku zależności do poddania się czynowi nierządnemu.
§ 3. Roszczenie o zadośćuczynienie przechodzi na spadkobierców tylko wtedy, gdy zostało uznane na piśmie albo gdy powództwo zostało wytoczone za życia poszkodowanego.

Art. 446.
§ 1. Jeżeli wskutek uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia nastąpiła śmierć poszkodowanego, zobowiązany do naprawienia szkody powinien zwrócić koszty leczenia i pogrzebu temu, kto je poniósł.
§ 2. Osoba, względem której ciążył na zmarłym ustawowy obowiązek alimentacyjny, może żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody renty obliczonej stosownie do potrzeb poszkodowanego oraz do możliwości zarobkowych i majątkowych zmarłego przez czas prawdopodobnego trwania obowiązku alimentacyjnego. Takiej samej renty mogą żądać inne osoby bliskie, którym zmarły dobrowolnie i stale dostarczał środków utrzymania, jeżeli z okoliczności wynika, że wymagają tego zasady współżycia społecznego.
§ 3. Sąd może ponadto przyznać najbliższym członkom rodziny zmarłego stosowne odszkodowanie, jeżeli wskutek jego śmierci nastąpiło znaczne pogorszenie ich sytuacji życiowej.
§ 4. Sąd może także przyznać najbliższym członkom rodziny zmarłego odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.

Art. 4461.
Z chwilą urodzenia dziecko może żądać naprawienia szkód doznanych przed urodzeniem.

Art. 447.
Z ważnych powodów sąd może na żądanie poszkodowanego przyznać mu zamiast renty lub jej części odszkodowanie jednorazowe. Dotyczy to w szczególności wypadku, gdy poszkodowany stał się inwalidą, a przyznanie jednorazowego odszkodowania ułatwi mu wykonywanie nowego zawodu.

Art. 448.
W razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Przepis art. 445 § 3 stosuje się.

Art. 449.
Roszczenia przewidziane w art. 444-448 nie mogą być zbyte, chyba że są już wymagalne i że zostały uznane na piśmie albo przyznane prawomocnym orzeczeniem.

Dodaj komentarz

Musisz się zalogować aby dodać komentarz