|środa, Lipiec 26, 2017
>> Home » Inne ustawy » Kodeks karny 2017 (Dz.U. 2016, poz. 1137)

AKT BONUSOWY
Spis treściInformacje o akcie prawnymInformacje o aktualizacjach
Rozwiń spis treści
CZĘŚĆ OGÓLNA
Rozdział I Zasady odpowiedzialności karnej
Rozdział II Formy popełnienia przestępstwa
Rozdział III Wyłączenie odpowiedzialności karnej
Rozdział IV Kary
Rozdział V Środki karne
Rozdział Va. Przepadek i środki kompensacyjne
Rozdział VI Zasady wymiaru kary i środków karnych
Rozdział VII Powrót do przestępstwa
Rozdział VIII Środki związane z poddaniem sprawcy próbie
Rozdział IX Zbieg przestępstw oraz łączenie kar i środków karnych
Rozdział X Środki zabezpieczające
Rozdział XI Przedawnienie
Rozdział XII Zatarcie skazania
Rozdział XIII Odpowiedzialność za przestępstwa popełnione za granicą
Rozdział XIV Objaśnienie wyrażeń ustawowych
Rozdział XV Stosunek do ustaw szczególnych
CZĘŚĆ SZCZEGÓLNA
Rozdział XVI Przestępstwa przeciwko pokojowi, ludzkości oraz przestępstwa wojenne
Rozdział XVII Przestępstwa przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
Rozdział XVIII Przestępstwa przeciwko obronności
Rozdział XIX Przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu
Rozdział XX Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu powszechnemu
Rozdział XXI Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji
Rozdział XXII Przestępstwa przeciwko środowisku
Rozdział XXIII Przestępstwa przeciwko wolności
Rozdział XXIV Przestępstwa przeciwko wolności sumienia i wyznania
Rozdział XXV Przestępstwa przeciwko wolności seksualnej i obyczajności
Rozdział XXVI Przestępstwa przeciwko rodzinie i opiece
Rozdział XXVII Przestępstwa przeciwko czci i nietykalności cielesnej
Rozdział XXVIII Przestępstwa przeciwko prawom osób wykonujących pracę zarobkową
Rozdział XXIX Przestępstwa przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego
Rozdział XXX Przestępstwa przeciwko wymiarowi sprawiedliwości
Rozdział XXXI Przestępstwa przeciwko wyborom i referendum
Rozdział XXXII Przestępstwa przeciwko porządkowi publicznemu
Rozdział XXXIII Przestępstwa przeciwko ochronie informacji
Rozdział XXXIV Przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów
Rozdział XXXV Przestępstwa przeciwko mieniu
Rozdział XXXVI Przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu
Rozdział XXXVII Przestępstwa przeciwko obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi
CZĘŚĆ WOJSKOWA
Rozdział XXXVIII Przepisy ogólne dotyczące żołnierzy
Rozdział XXXIX rzestępstwa przeciwko obowiązkowi pełnienia służby wojskowej
Rozdział XL Przestępstwa przeciwko zasadom dyscypliny wojskowej
Rozdział XLI Przestępstwa przeciwko zasadom postępowania z podwładnymi
Rozdział XLII Przestępstwa przeciwko zasadom obchodzenia się z uzbrojeniem i uzbrojonym sprzętem wojskowym
Rozdział XLIII Przestępstwa przeciwko zasadom pełnienia służby
Rozdział XLIV Przestępstwa przeciwko mieniu wojskowemu
Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny
Dz. U.: 2016, poz. 1137
Data aktu: 6 czerwca 1997 r.
WERSJA OBOWIĄZUJĄCA OD: 1 marca 2017 r.
AKTUALNOŚĆ ZWERYFIKOWANO: 5 kwietnia 2017 r.

Kodeks karny 2017 (Dz.U. 2016, poz. 1137) 

USTAWA
z dnia 6 czerwca 1997 r.

Kodeks karny.
(tekst jednolity)

CZĘŚĆ OGÓLNA
Rozdział I

Zasady odpowiedzialności karnej

Art. 1.
§ 1. Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto popełnia czyn zabroniony pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia.
§ 2. Nie stanowi przestępstwa czyn zabroniony, którego społeczna szkodliwość jest znikoma.
§ 3. Nie popełnia przestępstwa sprawca czynu zabronionego, jeżeli nie można mu przypisać winy w czasie czynu.

Art. 2.
Odpowiedzialności karnej za przestępstwo skutkowe popełnione przez zaniechanie podlega ten tylko, na kim ciążył prawny, szczególny obowiązek zapobiegnięcia skutkowi.

Art. 3.
Kary oraz inne środki przewidziane w tym kodeksie stosuje się z uwzględnieniem zasad humanitaryzmu, w szczególności z poszanowaniem godności człowieka.

Art. 4.
§ 1. Jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy.
§ 2. Jeżeli według nowej ustawy za czyn objęty wyrokiem nie można orzec kary w wysokości kary orzeczonej, wymierzoną karę obniża się do wysokości najsurowszej kary możliwej do orzeczenia na podstawie nowej ustawy.
§ 3. Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty wyrokiem nie jest już zagrożony karą pozbawienia wolności, wymierzoną karę pozbawienia wolności podlegającą wykonaniu zamienia się na grzywnę albo karę ograniczenia wolności, przyjmując że jeden miesiąc pozbawienia wolności równa się 60 stawkom dziennym grzywny albo 2 miesiącom ograniczenia wolności.
§ 4. Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty wyrokiem nie jest już zabroniony pod groźbą kary, skazanie ulega zatarciu z mocy prawa.

Art. 5.
Ustawę karną polską stosuje się do sprawcy, który popełnił czyn zabroniony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak również na polskim statku wodnym lub powietrznym, chyba że umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, stanowi inaczej.

Art. 6.
§ 1. Czyn zabroniony uważa się za popełniony w czasie, w którym sprawca działał lub zaniechał działania, do którego był obowiązany.
§ 2. Czyn zabroniony uważa się za popełniony w miejscu, w którym sprawca działał lub zaniechał działania, do którego był obowiązany, albo gdzie skutek stanowiący znamię czynu zabronionego nastąpił lub według zamiaru sprawcy miał nastąpić.

Art. 7.
§ 1. Przestępstwo jest zbrodnią albo występkiem.
§ 2. Zbrodnią jest czyn zabroniony zagrożony karą pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3 albo karą surowszą.
§ 3. Występkiem jest czyn zabroniony zagrożony grzywną powyżej 30 stawek dziennych albo powyżej 5 000 złotych, karą ograniczenia wolności przekraczającą miesiąc albo karą pozbawienia wolności przekraczającą miesiąc.

Art. 8.
Zbrodnię można popełnić tylko umyślnie; występek można popełnić także nieumyślnie, jeżeli ustawa tak stanowi.

Art. 9.
§ 1. Czyn zabroniony popełniony jest umyślnie, jeżeli sprawca ma zamiar jego popełnienia, to jest chce go popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi.
§ 2. Czyn zabroniony popełniony jest nieumyślnie, jeżeli sprawca nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia go jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia tego czynu przewidywał albo mógł przewidzieć.
§ 3. Sprawca ponosi surowszą odpowiedzialność, którą ustawa uzależnia od określonego następstwa czynu zabronionego, jeżeli następstwo to przewidywał albo mógł przewidzieć.

Art. 10.
§ 1. Na zasadach określonych w tym kodeksie odpowiada ten, kto popełnia czyn zabroniony po ukończeniu 17 lat.
§ 2. Nieletni, który po ukończeniu 15 lat dopuszcza się czynu zabronionego określonego w art. 134, art. 148 § 1, 2 lub 3, art. 156 § 1 lub 3, art. 163 § 1 lub 3, art. 166, art. 173 § 1 lub 3, art. 197 § 3 lub 4, art. 223 § 2, art. 252 § 1 lub 2 oraz w art. 280, może odpowiadać na zasadach określonych w tym kodeksie, jeżeli okoliczności sprawy oraz stopień rozwoju sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste za tym przemawiają, a w szczególności, jeżeli poprzednio stosowane środki wychowawcze lub poprawcze okazały się bezskuteczne.
§ 3. W wypadku określonym w § 2 orzeczona kara nie może przekroczyć dwóch trzecich górnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego za przypisane sprawcy przestępstwo; sąd może zastosować także nadzwyczajne złagodzenie kary.
§ 4. W stosunku do sprawcy, który popełnił występek po ukończeniu lat 17, lecz przed ukończeniem lat 18, sąd zamiast kary stosuje środki wychowawcze, lecznicze albo poprawcze przewidziane dla nieletnich, jeżeli okoliczności sprawy oraz stopień rozwoju sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste za tym przemawiają.

Art. 11.
§ 1. Ten sam czyn może stanowić tylko jedno przestępstwo.
§ 2. Jeżeli czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy karnej, sąd skazuje za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów.
§ 3. W wypadku określonym w § 2 sąd wymierza karę na podstawie przepisu przewidującego karę najsurowszą, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu innych środków przewidzianych w ustawie na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów.

Art. 12.
Dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, uważa się za jeden czyn zabroniony; jeżeli przedmiotem zamachu jest dobro osobiste, warunkiem uznania wielości zachowań za jeden czyn zabroniony jest tożsamość pokrzywdzonego.